شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تمجید از خداوند می‌پردازد و او را از هرگونه نقص و ترکیب دور می‌داند. او می‌گوید که تمامی عالم از مواهب و کرم الهی ناشی شده است. شاعر در نهایت امیدوار است که با لطف خداوند، از وضعیت ناپایدار و پایین به درجات بالاتر و بهتر دست یابد.
ای آنکه منزهی ز ترکیب و ز زوجعالم همه از محیط جودت یک موج
هوش مصنوعی: ای آنکه پاک و خالصی و از ترکیب و دوگانگی برتری، همه موجودات عالم تحت تأثیر کرم و بخشش تو هستند، همچون امواجی از دریای وجود تو.
دارم ز تو اُمّیدِ کَرَم در هر حالبالی ز حضیض برگشایم بر اوج
هوش مصنوعی: من در هر شرایطی به بزرگواری تو امید دارم و با کمک تو میتوانم از پایینترین نقطه خود را به بالاترین سطح برسانم.