شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از تنهایی و بی‌پناهی خود سخن می‌گوید و به دور از هر امیدی، به کمک و راهنمایی کسی نیاز دارد. او به مشکل خاصی اشاره می‌کند که از آن نمی‌تواند فرار کند و در این لحظه از کسی می‌خواهد که برایش راه حلی ارائه دهد، زیرا هیچ گشایش و راهی برای خروج از وضعیت دشوارش نمی‌بیند.
از آنکه بجز توأم پناهی نبودوز حادثه‌ام گریز گاهی نبود
هوش مصنوعی: چون غیر از تو کسی نیست که به من پناه دهد، پس فرصتی برای فرار از حوادث ناگوار ندارم.
بیچارگیم ببین و راهی بنمااکنون که گشایشی ز راهی نبود
هوش مصنوعی: به خاطر وضعیتم به من رحم کن و راه حلی نشان بده، زیرا این روزها هیچ راهی برای کمک وجود ندارد.