شمارهٔ ۴۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تمجید از خداوند می‌پردازد و می‌گوید که همه مردم به دنیای مادی و قدرت‌های ظاهری مانند ثروت و مقام افتخار می‌کنند. اما رندان و درویشان که به خداوند پناهنده هستند، به این چیزها ناز نمی‌کنند و تنها در سایه وجود خداوند آرامش می‌یابند. لذا تنها خداوند است که شایسته‌ی احترام و عشق است.
یا‌رب همه عالم به پناهی نازندبر مال و زر و مکنت و جاهی نازند
هوش مصنوعی: ای پروردگار، همه مردم به دنبال پناهی هستند و به مال و ثروت و مقام و قدرت خود افتخار می‌کنند.
رندان گدای تو ننازند بهیچنازند اگر بچون تو شاهی نازند
هوش مصنوعی: تنها کسانی که به تو وابستهاند، به هیچ ناز و فخر و خودبزرگبینی اهمیت نمیدهند. اگر تو مانند یک پادشاه بینقص و با عظمت باشی، هیچکس به خود نمیبالد و همه به تو احترام میگذارند.