شمارهٔ ۶۷
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده به خداوند پاک و بیهمتا مینالد و از عصیان خود ابراز پشیمانی میکند. او از خدا میخواهد که گناهش را ببخشد و او را با قدرت بیپایانش حمایت کند.
ای نار خدای پاک و بیمثل و نظیرافتاده سرم زبار عصیان برزیر
هوش مصنوعی: ای آتش، تو نشانهای از خداوند پاک و بیهمتا هستی و من با سر خسته از نافرمانیام، به زیر آمدهام.
جرمم تو بجمع رحمت خویش ببخشدستم تو بدست قدرت خویش بگیر
هوش مصنوعی: خطای من را با رحمت خودت ببخش، و مرا در دستان قدرت خودت بگیر.