شمارهٔ ۷۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به این موضوع اشاره می‌کند که اگر زندگی انسان با گناه و هوس گذرانده شود، بهتر است که به یک لحظه از بی‌وفایی محبوب و جفای او نرسد. او همچنین می‌گوید که همه‌ی انسان‌ها مانند گیاهان در باغ خداوند هستند و حتی اگر شبیه سرو و سنبل نیز باشند، در نهایت به او تعلق دارند.
عمرت رود ارتمام برجرم و هوسبه زانکه رسد دمی جفای تو بکس
هوش مصنوعی: اگر عمرت صرف گناه و آرزوهای بیهوده شود، بهتر از این است که یک لحظه به بی‌وفایی تو گرفتار شوم.
این خلق همه گیاه بستان حقندگر سرو صنوبرند ور سنبل و خس
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی بیان می‌کند که تمام انسان‌ها، مانند گیاهان در باغ خداوند هستند. برخی از آنها ممکن است مانند سرو و صنوبر بلند و استوار باشند، در حالی که دیگران ممکن است به ظرافت گلها و علفها باشند. در حقیقت، همه آنها در تنوع خود ارزشمند و زیبا هستند.