شمارهٔ ۹۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف خدای خود می‌پردازد و او را عین کمال معرفی می‌کند. او از خداوند می‌خواهد که عیب‌هایش را بپوشاند و نیازی به سوال کردن درباره احتیاجاتش نیست، چرا که خداوند از حال او آگاه است. به طور کلی، این اشعار نشان‌دهنده ایمان و توکل شاعر به خداوند و نیازمند بودن او به لطف و رحمت الهی است.
ای آنکه توئی بذات خود عین کمالبر خلق رسد زخوان جود تو نوال
هوش مصنوعی: ای کسی که خود تو تجلی کامل جمال هستی، از سفره بخشش تو به مخلوقات، نعمت و برکت میرسد.
پوشی تو معایبم چه حاجت بِکَساندانی تو حوائجم چه حاجت بسوال
هوش مصنوعی: اینجا به این معناست که تو نقصها و عیوب من را میپوشانی، پس چه نیازی است که تو به یکسان همه احتیاجات و خواستههایم را بدانی؟ در واقع، در زندگی باید به افراد نزدیکمان اعتماد کنیم و نیازی نیست که همه مسائلمان را به طور دقیق بیان کنیم.