شمارهٔ ۱۰۱
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف یک ذات الهی می‌پردازد که خود دلیل شناخت و معرفت است. شاعری با بیانی عمیق به بیان ضعف عقل‌های انسانی در درک این حقیقت می‌پردازد و می‌گوید که فقط با نور و برهان الهی است که دل عارفان نورانی می‌شود. در نهایت، اشاره می‌کند که بدون این آگاهی، عقل‌ها ناتوان خواهند ماند.
ای آنکه بذات تست ذات تو دلیلبر معرفتت عقول وافهام علیل
هوش مصنوعی: ای آن که ذات تو برهان و نشانهای برای شناخت توست، عقل‌ها و فهمها از درک حقیقت تو ناتوان و نادرست هستند.
عرفان تو دل ز نور برهان تو یافتعارف بتو ورنه کی شود عقل کلیل
هوش مصنوعی: عرفان و بصیرت انسان از نور دانش و استدلال تو نشأت میگیرد. عارف واقعی کسی است که به حقیقت وجود تو آشناست؛ در غیر این صورت، چگونه میتواند عقلش روشن و کامل باشد؟