شمارهٔ ۱۰۸
هوش مصنوعی: این شعر به رابطه بین خدا و بندگانش اشاره دارد. شاعر می‌گوید که خداوند خالق است و بندگانش موجودات او هستند. از نظر شاعر، جز گناه، هیچ چیز دیگری از خاک شایسته و زیبنده خدا نیست و از خدا می‌خواهد که آنچه در خاک است را مطابق با جمال و زیبایی خود اصلاح کند.
ای آنکه تو خالقی و ما بنده توبر بنده عطا بود برازنده تو
هوش مصنوعی: ای خدای بزرگ، تو خالق هستی و ما بندگان تو هستیم. هر آنچه به بندگانت میدهی، شایسته مقام و عظمت توست.
از خاک بجز گناه زیبنده نبودبا خاک کن آنچه هست زیبنده تو
هوش مصنوعی: از خاک چیزی جز گناه ارزشمند نیست، پس آنچه را که مربوط به خودت است، با خاک درآمیز.