شمارهٔ ۱۱۰
هوش مصنوعی: این شعر به ما می‌گوید که نباید برای به دست آوردن روزی و رزق به دنیا و مردم وابسته شویم. بلکه بهتر است با قناعت و آرامش زندگی کنیم و بدانیم که روزی ما به طور حتم از طریق غیبی و بدون نیاز به کمک دیگران به ما خواهد رسید. به عبارت دیگر، از تلاش‌های بی‌فایده و وابستگی به دیگران پرهیز کنیم و به زندگی خود بسنده کنیم.
دام است جهان صفی پی‌دانه مروقانع بنشین و خانه بر خانه مرو
هوش مصنوعی: دنیا همچون دام است که به طرز زیبایی چیده شده، نباید در پی به دست آوردن آن باشی؛ راضی و قانع باش و بی هیچ حرکتی در همین جا بمان.
رزق تو رسد ز غیب بی‌منت خلقو زخلق که عاجزند و افسانه مرو
هوش مصنوعی: نیاز تو به روزی از جایی غیر از انسانها تأمین میشود و نیازی به درخواست یا وابستگی به آنها نیست، زیرا انسانها ناتوان هستند و صحبتهایشان فقط داستان و افسانه است.