شمارهٔ ۱۲۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به خدایی اشاره میکند که نورانی و مهم است و بر همه چیز سایه دارد. او از خداوند میخواهد که با نگاهی رحمتآمیز به بندگانش بنگرد و از خطاها و گناهان آنها درگذرد. در واقع، این عبارات بیانگر امید به بخشش و رحمت الهی است.
ای آنکه فروزندهیِ خورشید و مهیبر هستی ذات خود بوحدت گوهی
هوش مصنوعی: ای تو که مانند خورشید درخشان و مهمی در هستی، ذات خود را به یگانگی و همگونی با دیگران پیوند دادهای.
کن سوی صفی بچشم رحمت نگهیکو راست امید عفو از هر گنهی
هوش مصنوعی: به سوی صفی برو و با چشم رحمت به آن نگاه کن؛ امیدی از هرگونه بخشش برای خطاکاران وجود ندارد.