شمارهٔ ۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره می‌کند. طره‌های موی او نظم و ترتیب را به هم می‌زند و خال روی صورتش، ایمان مردم را تحت تاثیر قرار می‌دهد. شاعر بیان می‌کند که غمزه‌ها و نگاه‌های او جان بسیاری را به گرو می‌گذارد و چاک گریبانش باعث ناله و فریاد خلق می‌شود. این عشق و زیبایی آنقدر قوی است که هر نگاه و حرکتی از معشوقه‌اش مشابه جادوست و موهای او همچون دستی به طرف عاشقان دراز می‌شود.
ای طره مشکینت برهم‌زن سامان‌هاوان خال خود آیینت غارتگر ایمان‌ها
هوش مصنوعی: ای موهای سیاه و زیبایت، نظم و ترتیبها را در هم میریزی و آن خال زیبایت، ایمان‌ها را به خطر میاندازد.
از غمزه فتانت بس جان به گرو کانتوز چاک گریبانت بس چاک گریبان‌ها
هوش مصنوعی: از زیبایی و جاذبهات بسیاری از جانها در خطر هستند و چاک گریبانت باعث شده است که دلها و جانهای زیادی در انتظار تو باشند.
خلقی ز غمت هر شب در ناله و در یاربجان‌ها ز لبت لب‌هاست به دندان‌ها
هوش مصنوعی: مردم به خاطر غم تو هر شب در حال ناله و زاری هستند و جانها از دندان‌ها در آستانهی لبها هستند.
تا چشم کنی یک سو بندی سر صد جادوهر مویی از آن گیسو دستی است به دستان‌ها
هوش مصنوعی: هر زمان که نگاهی به یک سو بیندازی، گویا تمام جادوها در هر مویی از آن موهای بلند و زیبا نهفته است و آن موها به مانند دستی هستند که به دیگران کمک می‌کند.