بخش ۲۵ - فاما الیتیم فلا تقهر و اما السائل فلا تنهر
هوش مصنوعی: در این شعر به اهمیت محبت و رحمت به یتیمان اشاره می‌شود. شاعر از کسانی که دارای امکانات و ثروت هستند می‌خواهد که به یتیمان توجه کنند و احساسات خود را به یاد بیاورند. او همچنین به همدلی با نیازمندان و نرمی در برخورد با آنها تأکید می‌کند و از ندادن کمک به این افراد نسبت به وضعیت سختشان نهی می‌کند. در نهایت، شاعر می‌پرسد که باید از آنچه که خداوند به ما داده است، به سایل و نیازمندان کمک کنیم و منابع خود را با دیگران تقسیم کنیم.
بر یتیمان پس مکن قهر ای سندیاد آور از یتیمی های خود
هوش مصنوعی: بر یتیمان خشم نکن، ای سنند؛ به یاد بیاور که خودت نیز یتیم بودهای.
این یتیمان را پدر باش و شفیق‌گمرهان را رهنما شو بر طریق
هوش مصنوعی: به کودکان بیسرپرست، محبت و محبت عطا کن و به افراد گمراه کمک کن تا راه درست را پیدا کنند.
احمدا، محروم سائل را مکن‌نرم گو با سائل‌ِ مسکین سخن
هوش مصنوعی: مرد نادان، به درخواست افرادی که نیازمندند بیتوجهی نکن و با آنها به نرمی و مهربانی صحبت کن.
بانگ بر سائل مزن بین حاقه رادیده ای چون درد فقر و فاقه را
هوش مصنوعی: به شخصی که در حال درخواست کمک است، نگو که صدایش بزند، زیرا تو خودت درد فقر و نیاز را تجربه کردهای و آن را میشناسی.
زآنچه دادم بر تو سائل را بدهچونکه کِشتی، آب حاصل را بده
هوش مصنوعی: به جای نگهداشتن آنچه به تو دادهام، آن را به درخواست کننده بده، زیرا مانند کشتی است که باید آب را جمعآوری کند و به دیگران منتقل کند.