۳- آیات ۸ تا ۱۰ - صفی علیشاه

وَ مِنَ اَلنّٰاسِ مَنْ یَقُولُ آمَنّٰا بِاللّٰهِ وَ بِالْیَوْمِ اَلْآخِرِ وَ مٰا هُمْ بِمُؤْمِنِینَ (۸) یُخٰادِعُونَ اَللّٰهَ وَ اَلَّذِینَ آمَنُوا وَ مٰا یَخْدَعُونَ إِلاّٰ أَنْفُسَهُمْ وَ مٰا یَشْعُرُونَ (۹) فِی قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزٰادَهُمُ اَللّٰهُ مَرَضاً وَ لَهُمْ عَذٰابٌ أَلِیمٌ بِمٰا کٰانُوا یَکْذِبُونَ (۱۰)

و از مردمان باشند کسانی که می‌گویند گرویدیم بخدا و بروز آخر و نیستند ایشان مر گروندگان (۸) فریب می‌دهند خدا را و آنان که گرویدند و فریب نمی‌دهند مگر خودهاشان را و نمی‌دانند (۹) در دلهاشان مرض است پس افزود ایشان را خدا مرض و مر ایشان را عذابی است دردناک بآنچه بودند که تکذیب می‌کردند (۱۰)

فرقه ای دیگر نه بر رسم وفاقدعوی ایمان نمایند از نفاق

در خدیعت با خدا و اهل اللّهندره به خود رایی روند و گمرهند

خدعه با حق کردن از بی دانشی استآن تخادع جز به نفس خویش نیست

خدعه با حق غیر ابله کی کندروز آخر، خورده ها را قی کند

هستشان در دل مرضها از غرضزآن حق افزاید در آن دلها مرض

بر مرضهای نهان لایشعرندبر عذابی سخت زآن رو در خورند

آنچه را تکذیب اندر دل کننداین عذاب از بهر آن حاصل کنند