۹۵- آیه ۱۹۵ - صفی علیشاه

وَ أَنْفِقُوا فِی سَبِیلِ اَللّٰهِ وَ لاٰ تُلْقُوا بِأَیْدِیکُمْ إِلَی اَلتَّهْلُکَةِ وَ أَحْسِنُوا إِنَّ اَللّٰهَ یُحِبُّ اَلْمُحْسِنِینَ (۱۹۵)

و انفاق کنید در راه خدا و میندازید بدستهای خود خودتان را بسوی هلاکت و نیکی کنید بدرستی که خدا دوست می‌دارد نیکوکاران را (۱۹۵)

هم کنید انفاق مال خویش رادر ره حق حفظ دین و کیش را

حفظ دین از اهل دین مستحسن استوآن به مال است ار به دینی موقن است

هم نیندازید خویش از دست خویشدر هلاک از سستی آئین و کیش

سستی دین مرد را سازد لئیمدارد از اتمام مال اندوه و بیم

می شود ز انفاق اجماع نفوسزآن فتد دشمن در اندوه و فسوس

دست جنبان تا رود دشمن ز دستخِسّت آری بر تو خصم آرد شکست

آنکه کرد انفاق رست از مهلکهگشت غالب بر عدو در معرکه

تا نگویی بد سخن ز انفاق مالوجه «لَا تُلقُواْ» چه بود اندر مقال

این است «لَا تُلقُواْ» که ز انفاق و مددمیتوان بستن به روی خصم سد

ور نه خواهی بود در چنگش اسیرخویش را با دستِ پر سازی فقیر

پس کنید احسان که آن سلطان جوددوست دارد محسنان را در نمود

چیست احسان، ترک جان و بذل مالاز پی ترویج امر ذوالجلال

چیست احسان، از خودیّت رستگیبر حق از راه فناء پیوستگی

گر دلی از سرّ احسان واقف استهم موحد بر خدا، هم عارف است

گر جوی در راه دین داری تمیزنیست احسان غیر عرفان ای عزیز

آنکه خود حق بود و حق را می شناختخُفت جای احمد (ص) و جان فدیه ساخت

آنکه جان اینسان دهد کی در غم استکاین خلافت شیئی اندر عالم است

تا پس از پیغمبر از این رهگذرکینه گیرد با ابابکر و عمر