۱۱۰- آیه ۲۳۲ - صفی علیشاه

وَ إِذٰا طَلَّقْتُمُ اَلنِّسٰاءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلاٰ تَعْضُلُوهُنَّ أَنْ یَنْکِحْنَ أَزْوٰاجَهُنَّ إِذٰا تَرٰاضَوْا بَیْنَهُمْ بِالْمَعْرُوفِ ذٰلِکَ یُوعَظُ بِهِ مَنْ کٰانَ مِنْکُمْ یُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَ اَلْیَوْمِ اَلْآخِرِ ذٰلِکُمْ أَزْکیٰ لَکُمْ وَ أَطْهَرُ وَ اَللّٰهُ یَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لاٰ تَعْلَمُونَ (۲۳۲)

و چون طلاق دادید زنان را پس برسند مدت خودشان را پس منع مکنید ایشان را که نکاح کنند شوهرشان را هرگاه برضای هم روند میانشان بنیکی این پند داده می‌شود بدو آنکه باشد از شما ایمان می‌آورد بخدا و روز آخر این شما را پاکیزه‌تر است برای شما و پاک‌تر و خدا می‌داند و شما نمی‌دانید (۲۳۲)

چون رها کردید زنها را و گشتمدت آخر، یعنی آن مدت گذشت

بازشان باید ندارید از نکاحبس بود دور این چنین منع از فلاح

یعنی ار خواهند زوج دیگریگر بود زآن پست تر یا برتری

هر دو هم بر یکدگر راضی شدندفارغ از اندیشۀ ماضی شدند

منع ایشان است در دین ناپسندزآن رسد بر جان و بر ایمان گزند

اینست پند حق بر او کو مؤمن استبر خدا و روز آخر موقن است

این بود ازکی و اطهر بر شماکه نمی دانید و می داند خدا

آگه است از کنه اسرار وجودکآن تخالف وین تخالط از چه بود