۱۴۴- آیات ۲۷۹ تا ۲۸۱ - صفی علیشاه

فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِنَ اَللّٰهِ وَ رَسُولِهِ وَ إِنْ تُبْتُمْ فَلَکُمْ رُؤُسُ أَمْوٰالِکُمْ لاٰ تَظْلِمُونَ‌ وَ لاٰ تُظْلَمُونَ (۲۷۹) وَ إِنْ کٰانَ ذُو عُسْرَةٍ فَنَظِرَةٌ إِلیٰ مَیْسَرَةٍ وَ أَنْ تَصَدَّقُوا خَیْرٌ لَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ تَعْلَمُونَ (۲۸۰) وَ اِتَّقُوا یَوْماً تُرْجَعُونَ فِیهِ إِلَی اَللّٰهِ ثُمَّ تُوَفّٰی کُلُّ نَفْسٍ مٰا کَسَبَتْ وَ هُمْ لاٰ یُظْلَمُونَ (۲۸۱)

و ستم کرده نمی‌شوید (۲۷۹) پس اگر نگروید پس اعلام دهید بحربی از خدا و رسولش و اگر توبه کردید پس شما راست سرمایهای مالهاتان ستم نمی‌کنید و اگر بوده باشید صاحب عسرتی پس مهلت دادنی است تا وقت یسر و اگر صدقه کنید بهتر است از برای شما اگر باشید که بدانید (۲۸۰) و بترسید از روزی که گردانیده می‌شوید در آن بسوی خدا پس تمام داده شود هر نفسی را آنچه اندوخته و ایشان ستم کرده نشوند (۲۸۱)

ور نبگذارید این فعل خسیسز امر حق باشید سرکش چون بلیس

با خدا و با نبی دارید جنگقتل را باشید لایق بی درنگ

ترک امرش دال جز بر کفر نیستکافر حربی مسلّم کُشتنی است

گفت صادق (ع) آور از پندش به هشپس ادب کن در سِیم بارش بکش

باز اگر کُشتید و زآن گردید بساصل مال و مایه را گیرید پس

بگذرید از فرعِ آن، از بیش و کمچون نکردی ظلم، دوری از ستم

ور که ذو عسر است ، مهلت جایز استتا ز ما نیکو به وسعت فایز است

ور کنید آن را تصدّق بهتر استگر گسی دانا به گنج گوهر است

یعنی ار دانید کآن سلطان جودبر اجور منفقین خواهد فزود

باز هِشتی درهمی بر معسریحق تو را شد در دو عالم ناصری

زآن تصدّق پس نکردی تو زیانگنجها بردی بهای نیم نان

می بپرهیزید از روزی شماکه در آن گردید راجع بر خدا

پس به هر نفسی رسد بی گفتگوآنچه کرده کسب از نیک و بد او

نیست ظلمی بهر ایشان در حسابکِشتۀ خود بدروند از شیخ و شاب