۱۷- آیات ۱۵۸ تا ۱۷۱ - صفی علیشاه

قُلْ یٰا أَیُّهَا اَلنّٰاسُ إِنِّی رَسُولُ اَللّٰهِ إِلَیْکُمْ جَمِیعاً اَلَّذِی لَهُ مُلْکُ اَلسَّمٰاوٰاتِ وَ اَلْأَرْضِ لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ هُوَ یُحیِی وَ یُمِیتُ فَآمِنُوا بِاللّٰهِ وَ رَسُولِهِ اَلنَّبِیِّ اَلْأُمِّیِّ اَلَّذِی یُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَ کَلِمٰاتِهِ وَ اِتَّبِعُوهُ لَعَلَّکُمْ تَهْتَدُونَ (۱۵۸) وَ مِنْ قَوْمِ مُوسیٰ أُمَّةٌ یَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَ بِهِ یَعْدِلُونَ (۱۵۹) وَ قَطَّعْنٰاهُمُ اِثْنَتَیْ عَشْرَةَ أَسْبٰاطاً أُمَماً وَ أَوْحَیْنٰا إِلیٰ مُوسیٰ إِذِ اِسْتَسْقٰاهُ قَوْمُهُ أَنِ اِضْرِبْ بِعَصٰاکَ اَلْحَجَرَ فَانْبَجَسَتْ مِنْهُ اِثْنَتٰا عَشْرَةَ عَیْناً قَدْ عَلِمَ کُلُّ أُنٰاسٍ مَشْرَبَهُمْ وَ ظَلَّلْنٰا عَلَیْهِمُ اَلْغَمٰامَ وَ أَنْزَلْنٰا عَلَیْهِمُ اَلْمَنَّ وَ اَلسَّلْویٰ کُلُوا مِنْ طَیِّبٰاتِ مٰا رَزَقْنٰاکُمْ وَ مٰا ظَلَمُونٰا وَ لٰکِنْ کٰانُوا أَنْفُسَهُمْ یَظْلِمُونَ (۱۶۰) وَ إِذْ قِیلَ لَهُمُ اُسْکُنُوا هٰذِهِ اَلْقَرْیَةَ وَ کُلُوا مِنْهٰا حَیْثُ شِئْتُمْ وَ قُولُوا حِطَّةٌ وَ اُدْخُلُوا اَلْبٰابَ سُجَّداً نَغْفِرْ لَکُمْ خَطِیئٰاتِکُمْ سَنَزِیدُ اَلْمُحْسِنِینَ (۱۶۱) فَبَدَّلَ اَلَّذِینَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ قَوْلاً غَیْرَ اَلَّذِی قِیلَ لَهُمْ فَأَرْسَلْنٰا عَلَیْهِمْ رِجْزاً مِنَ اَلسَّمٰاءِ بِمٰا کٰانُوا یَظْلِمُونَ (۱۶۲) وَ سْئَلْهُمْ عَنِ اَلْقَرْیَةِ اَلَّتِی کٰانَتْ‌ حٰاضِرَةَ اَلْبَحْرِ إِذْ یَعْدُونَ فِی اَلسَّبْتِ إِذْ تَأْتِیهِمْ حِیتٰانُهُمْ یَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعاً وَ یَوْمَ لاٰ یَسْبِتُونَ لاٰ تَأْتِیهِمْ کَذٰلِکَ نَبْلُوهُمْ بِمٰا کٰانُوا یَفْسُقُونَ (۱۶۳) وَ إِذْ قٰالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْماً اَللّٰهُ مُهْلِکُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذٰاباً شَدِیداً قٰالُوا مَعْذِرَةً إِلیٰ رَبِّکُمْ وَ لَعَلَّهُمْ یَتَّقُونَ (۱۶۴) فَلَمّٰا نَسُوا مٰا ذُکِّرُوا بِهِ أَنْجَیْنَا اَلَّذِینَ یَنْهَوْنَ عَنِ اَلسُّوءِ وَ أَخَذْنَا اَلَّذِینَ ظَلَمُوا بِعَذٰابٍ بَئِیسٍ بِمٰا کٰانُوا یَفْسُقُونَ (۱۶۵) فَلَمّٰا عَتَوْا عَنْ مٰا نُهُوا عَنْهُ قُلْنٰا لَهُمْ کُونُوا قِرَدَةً خٰاسِئِینَ (۱۶۶) وَ إِذْ تَأَذَّنَ رَبُّکَ لَیَبْعَثَنَّ عَلَیْهِمْ إِلیٰ یَوْمِ اَلْقِیٰامَةِ مَنْ یَسُومُهُمْ سُوءَ اَلْعَذٰابِ إِنَّ رَبَّکَ لَسَرِیعُ اَلْعِقٰابِ وَ إِنَّهُ لَغَفُورٌ رَحِیمٌ (۱۶۷) وَ قَطَّعْنٰاهُمْ فِی اَلْأَرْضِ أُمَماً مِنْهُمُ اَلصّٰالِحُونَ وَ مِنْهُمْ دُونَ ذٰلِکَ وَ بَلَوْنٰاهُمْ بِالْحَسَنٰاتِ وَ اَلسَّیِّئٰاتِ لَعَلَّهُمْ یَرْجِعُونَ (۱۶۸) فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ وَرِثُوا اَلْکِتٰابَ یَأْخُذُونَ عَرَضَ هٰذَا اَلْأَدْنیٰ وَ یَقُولُونَ سَیُغْفَرُ لَنٰا وَ إِنْ یَأْتِهِمْ عَرَضٌ مِثْلُهُ یَأْخُذُوهُ أَ لَمْ یُؤْخَذْ عَلَیْهِمْ مِیثٰاقُ اَلْکِتٰابِ أَنْ لاٰ یَقُولُوا عَلَی اَللّٰهِ إِلاَّ اَلْحَقَّ وَ دَرَسُوا مٰا فِیهِ وَ اَلدّٰارُ اَلْآخِرَةُ خَیْرٌ لِلَّذِینَ یَتَّقُونَ أَ فَلاٰ تَعْقِلُونَ (۱۶۹) وَ اَلَّذِینَ یُمَسِّکُونَ بِالْکِتٰابِ وَ أَقٰامُوا اَلصَّلاٰةَ إِنّٰا لاٰ نُضِیعُ أَجْرَ اَلْمُصْلِحِینَ (۱۷۰) وَ إِذْ نَتَقْنَا اَلْجَبَلَ فَوْقَهُمْ کَأَنَّهُ ظُلَّةٌ وَ ظَنُّوا أَنَّهُ وٰاقِعٌ بِهِمْ خُذُوا مٰا آتَیْنٰاکُمْ بِقُوَّةٍ وَ اُذْکُرُوا مٰا فِیهِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ (۱۷۱)

هوش مصنوعی: بگویید: ای مردم! من فرستاده خدا به سوی شما هستم، کسی که مالک آسمان‌ها و زمین است، جز او خداوندی نیست. او زنده می‌کند و می‌میراند. پس به خدا و رسول او، پیامبر ناتوان، که به خدا و کلمات او ایمان دارد، ایمان بیاورید و او را پیروی کنید تا هدایت شوید. و از قوم موسی، امتی بودند که به حق هدایت می‌کردند و بر اساس آن عدالت برقرار می‌کردند. ما آنان را به دوازده فرقه تقسیم کردیم و به موسی وحی کردیم که وقتی قومش از او درخواست آب کردند، عصای خود را به سنگ بزند و از آن دوازده چشمه فوران کرد؛ به طوری که هر گروهی می‌دانست کجای آن را باید بنوشند. و ما بر آنان ابر را سایه‌بان کردیم و من و سلوی بر آنان نازل کردیم. از نعمت‌های ما بخورید که بر شما رزق داده‌ایم و ما به آن‌ها ظلم نکردیم، بلکه خودشان به خود ظلم می‌کردند. و زمانی که به آنان گفته شد وارد این قریه شوید و از غذاهای آن هر کجا که خواستید بخورید و بگویید حطه، و از ورودی در حال سجده وارد شوید، ما خطاهای شما را می‌بخشیم و بر نیکوکاران خواهیم افزود. اما کسانی که ظلم کردند، حرفی غیر از آنچه به آنان گفته شده بود، بر زبان آوردند؛ به همین دلیل عذاب آسمانی بر آنان فرستادیم به خاطر ظلم‌هایی که انجام می‌دادند. از آنان بپرسید درباره آن قریه‌ای که در کنار دریا بود و در روز شنبه به عصیان می‌پرداختند، وقتی ماهی‌ها در روز شنبه به سوی آنان می‌آمدند، در حالی که در روزهای دیگر نمی‌آمدند. اینگونه آن‌ها را به خاطر فسق‌شان آزمایش کردیم. زمانی که گروهی از آن‌ها گفتند: چرا قومی را نصیحت می‌کنید که خداوند قرار است آنان را هلاک کند یا عذابی سخت به آنان خواهد داد؟ گفتند: برای این است که دلیل و عذری برای پروردگارتان داشته باشیم و شاید آنان تقوا پیشه کنند. و هنگامی که آن‌ها آنچه را که به یادآوری شده بودند فراموش کردند، ما نیکوکارانی را که از بدی‌ها نهی می‌کردند نجات دادیم و مظالمی را که ظلم کردند به عذابی بد گرفتار کردیم. و وقتی بر آنچه نهی شده بودند سرکشی کردند، به آنان گفتیم: تبدیل به میمون‌هایی خوار و ذلیل شوید. و وقتی پروردگارتان اعلام کرد که تا روز قیامت، کسی بر آنان بفرستد که مجازات سختی بر آن‌ها اعمال کند، بدانید که پروردگار شما به سرعت مجازات می‌کند و او بخشنده و مهربان است. و ما آنان را در زمین تقسیم کردیم؛ برخی از آن‌ها صالح بودند و برخی دیگر به این شکل نبودند. و آن‌ها را با خوبی‌ها و بدی‌ها آزمایش کردیم تا شاید به خود بازگردند. پس از آنان، نسلی آمد که وارث کتاب شدند؛ از این دنیا بهره می‌بردند و می‌گفتند: ما مورد بخشش واقع خواهیم شد. و اگر چیزی مشابه آن به آنان برسد، آن را می‌گیرند. آیا مؤاخذه نکرده‌اند که میثاق کتاب را بر آنها بستیم که جز حق بر خدا چیزی نگوید و آنچه در آن است را بیاموزند؟ و سرای آخرت برای کسانی که تقوا پیشه می‌کنند بهتر است. آیا نمی‌فهمید؟ و آنان که به کتاب چنگ می‌زنند و نماز را برپا می‌دارند، ما اجر نیکوکاران را ضایع نخواهیم کرد. و وقتی کوه را بر سر آن‌ها قرار دادیم، گویی سایه‌ای بر آنان بود و آن‌ها پنداشتند که بر سر آن‌ها خواهد افتاد، به آنچه به شما داده‌ایم با قدرت عمل کنید و آنچه در آن است را به یاد آورید تا تقوا پیشه کنید.

بگو ای مردمان بدرستی که من رسول خدایم بسوی شما همه آن خدایی که مر او راست پادشاهی آسمانها و زمین نیست خدایی مگر او زنده می‌کند و می‌میراند پس بگروید بخدا و رسولش آن نبی منسوب بام القری که می‌گرود بخدا و کلماتش و پیروی کنید او را باشد که شما راه را بیابید (۱۵۸) و از قوم موسی امتی باشند که هدایت می‌کنند بحق و بآن عدالت می‌کنند (۱۵۹) و جدا جدا کردیم ایشان را دوازده سبط امتان و وحی کردیم بموسی چون آب خواستند ازو قومش که بزن بعصایت آن سنگ را پس روان شد از آن دوازده چشمه بحقیقت دانستند مردم آبخورشان را و سایبان کردیم بر ایشان ابر را و فرو فرستادیم بر ایشان من و سلوی را بخورید از پاکیزه‌های آنچه روزی کردیم شما را و ستم نکردند بر ما و لیکن بودند که به خودشان ستم می‌کردند (۱۶۰) و هنگامی که گفته شد مر ایشان را ساکن شوید این قریه را و بخورید از آن هر جا که بخواهید و بگوئید فرو نه از ما بار گناهان را و داخل شوید در راه سجده‌کنان می‌آمرزیم برای شما گناهان شما را زود باشد که افزائیم اجر نیکوکاران را (۱۶۱) پس بدل کردند آنان که ستم کردند از ایشان گفتاری غیر آنچه گفته مر ایشان را پس فرو فرستادیم بر ایشان عذابی از آسمان بسبب بودنشان که ستم کردند (۱۶۲) و بپرس ایشان را از قریه که بود نزدیک دریا هنگامی که تعدی می‌کردند در شنبه چون می‌آمدند ماهیانشان روز شنبه ایشان ظاهر بر روی آب و روزی که شنبه نمی‌داشتند نمی‌آمدند ایشان را همچنین می‌آزمودیمشان بآنچه بودند که نافرمانی می‌کردند (۱۶۳) و هنگامی که گفتند جمعی از ایشان که چرا پند نمی‌دهید گروهی را که خدا هلاک‌کننده ایشانست یا عذاب‌کنندۀ ایشانست عذاب سخت گفتند عذر خواستنی بسوی پروردگار شما و باشد که ایشان بپرهیزند (۱۶۴) پس چون فراموش کردند آنچه پند داده شدند بآن رهانیدیم آنان را که نهی می‌کردند از بدی و گرفتیم آنان را که ستم کردند بعذاب سخت بسبب بودنشان که فسق می‌کردند (۱۶۵) پس چون سرباز زدند از آنچه نهی شدند از آن گفتیم مر آنان را که بشوید بوزینگان راندگان (۱۶۶) و چون اعلام کرد پروردگارت که هر آینه برانگیخته می‌شود بر ایشان تا روز قیامت کسی که عذاب کند ایشان را بد عذابی به درستی که پروردگار تو هر آینه زود عقوبتست و به درستی که او هر آینه آمرزنده مهربانست (۱۶۷) و جدا جدا کردیم ایشان را در زمین امتان بعضیشان باشند شایستگان و بعضی ایشان غیر آن و آزمودیم ایشان را براحتها و رنجها باشد که ایشان بازگردند (۱۶۸) پس ماندند از بعد ایشان خلفهایی که بمیراث گرفتند کتاب را می‌گیرند متاع این ادنی را و می‌گویند بزودی میامرزند ما را و اگر آید ایشان را متاعی مانند آن می‌گیرند آن را آیا گرفته نشد بر ایشان پیمان کتاب که نگویند بر خدا مگر حق و خوانده‌اند آنچه در آنست و سرای آخرت بهتر است از برای آنان که می‌پرهیزند آیا پس در نمی‌یابند (۱۶۹) و آنان که تمسک می‌جویند به کتاب و بر پا داشتند نماز را به درستی که ما ضایع نسازیم مزد مصلحان را (۱۷۰) و هنگامی که بلند کردیم کوه را بر زبر ایشان که گویا آن سایبانی بود و گمان بردند که آن فرود آینده بآنها بگیرند آنچه دادیم شما را بقوّت و یاد کنید آنچه در آنست باشد که شما پرهیز کنید (۱۷۱)

هوش مصنوعی: ای مردم، بدانید که من پیامبر خدا هستم که به سمت شما فرستاده شده‌ام. خدایی که مالک آسمان‌ها و زمین است، جز او خدایی نیست. او زنده می‌کند و می‌میراند، بنابراین به خدا و پیامبرش ایمان آورید. این نبی از مأمن و قریه‌ای است که از خدا پیروی می‌کند. از قوم موسی، گروهی وجود دارد که به حق هدایت می‌کنند و به عدالت رفتار می‌کنند. ما ایشان را به دوازده طایفه تقسیم کردیم و به موسی وحی فرستادیم که وقتی قومش آب خواستند، عصایش را به سنگ بزند. سپس از آن سنگ دوازده چشمه جاری شد و مردم هر کدام آب خود را شناختند. همچنین بر ایشان ابر سایبان می‌کردیم و من و سلوی را به آنان نازل کردیم تا از نعمت‌های پاکیزه‌ای که به آنان داده‌ایم بخورند. آنان به ما ظلم نکردند، بلکه بر خودشان ستم کردند. وقتی به آنها گفته شد در این شهر سکونت کنید و از هر جا که خواستید بخورید، البته به شرطی که با فروتنی و توبه وارد شوید، ما گناهان آنان را می‌آمرزیدیم و به نیکوکاران جزای خوبی خواهیم داد. اما کسانی که ظلم کردند، کلامی غیر از آنچه به آنان گفته شده بود را به زبان آوردند و به همین خاطر عذابی از آسمان بر آنان نازل کردیم. از قریه‌ای که در نزد دریا بود بپرسید که چگونه در روز شنبه از دستورات خدا تخطی می‌کردند و ماهی‌ها در روز شنبه برایشان ظاهر می‌شدند. این امتحانی برای آنان بود تا در نافرمانی خود بیفتند. هنگامی که برخی از ایشان گفتند چرا به دیگران نصیحت نمی‌کنید که خدا آن‌ها را هلاک می‌کند، آنان عذرخواهی می‌کردند که شاید پرهیز کنند. اما چون آنچه را که به آنان پند داده شده، فراموش کردند، کسانی را که از بدی نهی می‌کردند نجات دادیم و مؤاخذه‌ای سخت بر آنان که در فسق بودند فرستادیم. سپس به آنان گفتیم که همانا شما به مانند میمون‌هایی مورد عذاب قرار خواهید گرفت. هنگامی که خداوند اعلام کرد که تا روز قیامت بر آنان عذابی فرود خواهد آمد، بدانید که خداوند هم سریع العقاب است و هم آمرزنده و مهربان. ما قوم‌ها را به گروه‌های مختلفی تقسیم کردیم، برخی شایسته و برخی دیگر غیر شایسته بودند و آنان را با آزمایش‌ها و رنج‌ها آزمودیم تا به راه بازگردند. پس از آنان، افرادی خلفی آمدند که کتاب را به ارث بردند و به دنبال چیزهای ناپایدار دنیا رفتند و گفتند به زودی آفریدگار ما ما را خواهد بخشید. آیا آنان به پیمان خدا با کتاب عمل نکرده‌اند؟ آیا معنای آخرت را درک نمی‌کنند؟ کسانی که به کتاب تمسک می‌جویند و نماز را برپا می‌دارند، مطمئن باشید که ما پاداش نیکوکاران را ضایع نخواهیم کرد. در زمانی که کوه را بر سر آنان قرار دادیم، گویی آن سایبانی بود و گمان کردند اگر به آن‌ها دستورات را نرسانیم، در خطر خواهند بود. آنچه را به آنها داده‌ایم با قوت به یاد بیاورید تا پرهیزکار باشید.

گو به خلق ای مردمان هستم رسولبر شما یکجا ز حق اندر نزول

آنکه هست او را به تحقیق متینپادشاهیِ سماوات و زمین

نیست معبودی جز او بی گفتگوزنده گرداند بمیراند هم او

گو رسولم زآنکه دارد این صفاتواحد است او در کمال خود به ذات

پس به او آرید ایمان در اصولهم بدان سان بر رسولش در قبول

آن نبیّ اُمّی آن کو بر خدادارد ایمان هم به آیات هدا

بر سخنهایی که بفرستاده حقبر وی و بر انبیای ماسَبَق

هم بَرید ای مردمان فرمان اوره مگر یابید بر عرفان او

هست هم از قوم موسی امتیجمله بر یَهدُونَ بِالْحَق آیتی

راه بنمایند بالحق متفقواندر آن باشند با ایشان محق

هم به وی یعنی به حق اندر عبادحکم حق جاری کنند از عدل و داد

فرقه ای بودند با عدل و حسابدر زمان موسی از حکم کتاب

راسخ اندر دین و هم قائم به حقبودشان انصاف در نظم و نسق

قصد یا زآن امّت اندر انتسابمؤمنان باشند از اهل کتاب

اشهر این باشد که چون موسی گذشتفتنه اندر قوم او بسیار گشت

سوی قتل انبیاء بردند دستمؤمنان گشتند یکجا خوار و پست

خواستند از حق گروهی از خواصکز میان قومشان سازد خلاص

حق رهی بنمود و رفتند آن کرامبر دیار چین به امنیّت تمام

عدل در ایمان خود کردند چونوصفشان زآن کرده حق بر یَعدِلُون

گفت پیغمبر که من آن قوم رادر شب معراج دیدم جا به جا

بعد شرح حال ایشان حق نموداندر آیت ذکر احبار یهود

گفت کردیم از هم ایشان را جدابر دو و ده سبط اندر اجتبا

گشت هر سبطی قبیله و امتیز آل یعقوب آنچه بود از حکمتی

تا که از تفریقشان یابد تمیزفاضل از مفضول و هم خوار از عزیز

هم به موسی وحی شد از ما چو آبزو طلب کردند قوم از التهاب

زن عصا بر سنگ و آب آور برونآنکه اندر توبره داری کنون

یعنی آن سنگی که گفتت در گذارمر مرا بردار کت باشم به کار

در زمان آورد بیرون سنگ راوآن عصا را زد به وی آهنگ را

در زمان بشکافت سنگ اندر شتابزو ده و دو چشمه جاری شد ز آب

مردمان دیدند و دانستند زودمشرب خود را هر آن سبطی که بود

ابر را کردیم هم ما سایه بانبهرشان در تیه از گرمای آن

هم بر ایشان ما فرستادیم بازمنّ و سلوی بی ز رنج و اهتزاز

گفتم ایشان را خورید از طیّباتزآنچه کردم رزقتان اندر حیات

پس ذخیره مینهادن از نهانآنچه می آمد بر ایشان ز آسمان

زآن ذخیره یا ز عصیان دگرظلم بر ما می نکردند آن حشر

لیک می بودند در حالی که همبودشان بر نفس های خود ستم

یاد کن آن را که چون گفتیم مامر شما گیرید در این قریه جا

کآن اریحا و ایلیا بُد سر به سروز قرای بیت مقدس در خبر

زآن خورید از هر چه میخواهید بازحِطِّه هم گویید کآن باشد نیاز

یعنی از ما وضع کن یا رب گناهچون درآیید از در قریه ز راه

از تواضع خاضع و ساجد شویددر وصول آن نعم حامد شوید

تا بیامرزم شما را هر خطاءبر نکوکاران فزایم در جزاء

شرح آن در سورة ثانی وقوعیافت گر خواهی بر آن می کن رجوع

پس بَدل کردند و ظلم ایشان به خویشقول مأمور بِه از عصیان بیش

نکتۀ غَیرَ الَّذِی قِیلَ لَهُمگر که فهمی لب ببند از اُشتلم

حطّه را گفتند حنطه د ر ورودغیر از آنچه حق بر ایشان گفته بود

پس فرستادیم رجزی ز آسمانبهر ایشان چون بُدند از ظالمان

می بپرس از اهل آن ده از یهودقریه ای کآن بر کنار بحر بود

و اهل آن بر شرع موسی بوده اندپس تعدّ ی ز امر حق بنموده اند

کن سؤال از شنبه از اهل کتابکآمدندی ماهیان بر روی آب

یوم سبت ایشان ز صید ماهیاندر شریعت بوده اند از منهیان

روی آب آنها شدندی آشکارروز سبت ایمن چو بودند از شکار

واندر ایّامی که غیر از شنبه بودنامدند آن ماهیان نزدیک رود

تا به روز شنبۀ دیگر سمکبر نیاوردی سر از آب ایچ یک

مینماییم این چنینشان امتحانآنچه می بودند در آن فاسقان

چاره پس کردند ایشان بهر صیدشنبه افکندند ماهی را به قید

روز دیگرشان درآوردند ز آبگشت و ین حیلت در ایشان جمله باب

پس ز حال آن جماعت کن سؤالاز یهودان تا چه گویند از مقال

چونکه گفتند امتی ز ایشان چراپند ندهید این کسان را زین خطا

بعض یعنی بعض دیگر را ز لومداشتندی باز اندر نهی قوم

این چنین قومی که حقشان مهلک استیا معذّب ناهیی گر مدرک است

باشد از حقشان بدون معذرتمر عذابی سخت اندر آخرت

اهل آن قریه بُدندی بر سه قسمصاید و واعظ دگر ساکت به اسم

واعظان گفتند ما را اعتذارباشد از این وعظ بر پروردگار

نهی از منکر چو بر ما واجب استپندشان بدهیم و این بر غالب است

نزد حق باشیم تا معذور ماهم بر اینیم از ره مقدور ما

تا بود کایشان بترسند از خداوز عذاب آخرت، وز ابتلا

پس چو از نسیان نیامد سودمندآنچه را که پند داده میشدند

ما رهاندیم آن کسان را که تمامناهیان بودند زآن فعل حرام

هم گرفتیم آنکه اِستم کاره بودبر عذابی سخت و آنشان چاره بود

زآن سبب کآن قوم بودند از بترخود ز فرمان پا نهادندی به در

سرکشی کردند پس چون آن گروهزآنچه می بودند منهی زآن وجوه

پس بگفتیم آن جماعت را عیانکه شما باشید خود بوزینگان

در چنان حالی که محرومید و دوراز عطاء و رحمت ربّ الغفور

ای محمّد (ص) یاد کن چو اعلام کردمر تو را پروردگارت کوست فرد

می برانگیزد بر ایشان او به زودمیکند یعنی مسلط بر یهود

مر کسی را تا به روز رستخیزکه چشاندشان عذابی درد خیز

همچو قتل و ضرب و جزیه و اختلالکه بر ایشان میرسد از سوء حال

بعد داوود و سلیمان بی شکیبخواری ایشان راست پی در پی نصیب

هست مر پروردگارت زود گیردر عقوبت کافران را ناگزیر

هم بود آمرزگار و مهربانبعد توبه بر گروه عاصیان

هم پراکنده نمودیم از یقینآل اسرائیل را اندر زمین

هم جماعتها که بعضی زآن فرقصالحند و پیرو فرمان حق

آن کسان تغییری اندر هیچ حالراه می ننمودشان اندر کمال

بر مسیح و بر محمّد(ص) بیگمانبودشان ایمان و باشد هر زمان

هم از ایشان دون این بودند نیزفاسق و استیزه روی و بی تمیز

آزمودیم آن کسان را سر به سربر بد و نیک جهان از نفع و ضرّ

از غناء و صحت و عیش و نعموز بلاء و فقر و بیماری و غم

باز تا گردند شاید از فسادسوی حق هم بر صلاح و بر سداد

آمدند از بعد ایشان همچنینخلف یعنی قوم دیگر جانشین

که بُدند از ماسَلَف قائم مقاموارث تورات گشتندی به نام

خود گرفتند آن به میراث این خلفعلم آن ناموخته از ماسَلَف

می بگیرید آنچه باشد پست تراز متاع دنیوی اندر ثمر

رشوه گیرند اعنی از غیر صوابخاصه در احکام و تحریف کتاب

می بگویند اینکه غفران از اِلهزود ما را میرسد در هر گناه

خویش آمرزیده دانستی ز ربشب ز جرم روز و روز از جرم شب

هم گر آید مثل آن آراستهآن کسان را از متاع و خواسته

یعنی از کالای دنیا مثل آنگر بیاید هم بر ایشان رایگان

باز خواهند آنکه گیرند از انامآنچه را حق کرده بر ایشان حرام

با چنین اصرار بر اخذ حرامچشم دارند از خدا غفران تام

باز نگرفته است آیا در حسابحق بر ایشان هیچ میثاق کتاب

که نگویند آن جماعت بر خداغیر حق حرفی به نزد مدعا

خوانده اند آن را که می باشد در آنوین ندیدند اندر او فاش و عیان

مر سرای آخرت نیکوتر استآن کسانی را که تقوی درخور است

نیستشان آیا تعقل اندکیبر صلاح و بر فساد خود یکی

وآن کسان را که تمسّک بر کتابهست و از تحریف دارند اجتناب

نیستشان ز احکام تورات انحرافیا به قرآن کرده باشند اعتراف

هم بپا دارند بر نیکی نمازکآن بود بنیاد طاعات و نیاز

نزد ما ضایع نگردد یک تسومزدشان کآرند بر اصلاح رو

زآن زم ان کن یاد از بهر نشانکوه را برداشتیم از فوقشان

زآنکه بر احکام تورات از دغلبودشان اهمال در حین عمل

ظنّشان بود اینکه کوه آید فرودبر سر ایشان سراسر در سجود

نیم رخ بر سجده، نیمی بر جبلتا بر ایشان کی فتد کوه از محل

می بگیرید از کمال جد و جهدبر شما دادیم آن چه از روی عهد

آن زمان گفتیم یعنی در خطابکه بگیرید آنچه حکم است از کتاب

یاد آرید آنچه می باشد در اواز عهود و امر و نهی و فعل و خو

تا شما باشید مر پرهیزکاراهل دین را در عداد و در شمار