۱- آیات ۱ تا ۶ - صفی علیشاه

بسم الله الرحمن الرحیم

الر کِتٰابٌ أُحْکِمَتْ آیٰاتُهُ ثُمَّ فُصِّلَتْ مِنْ لَدُنْ حَکِیمٍ خَبِیرٍ (۱) أَلاّٰ تَعْبُدُوا إِلاَّ اَللّٰهَ إِنَّنِی لَکُمْ مِنْهُ نَذِیرٌ وَ بَشِیرٌ (۲) وَ أَنِ اِسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ یُمَتِّعْکُمْ مَتٰاعاً حَسَناً إِلیٰ أَجَلٍ مُسَمًّی وَ یُؤْتِ کُلَّ ذِی فَضْلٍ فَضْلَهُ وَ إِنْ تَوَلَّوْا فَإِنِّی أَخٰافُ عَلَیْکُمْ عَذٰابَ یَوْمٍ کَبِیرٍ (۳) إِلَی اَللّٰهِ مَرْجِعُکُمْ وَ هُوَ عَلیٰ کُلِّ شَیْ‌ءٍ قَدِیرٌ (۴) أَلاٰ إِنَّهُمْ یَثْنُونَ صُدُورَهُمْ لِیَسْتَخْفُوا مِنْهُ أَلاٰ حِینَ یَسْتَغْشُونَ ثِیٰابَهُمْ یَعْلَمُ مٰا یُسِرُّونَ وَ مٰا یُعْلِنُونَ إِنَّهُ عَلِیمٌ بِذٰاتِ اَلصُّدُورِ (۵) وَ مٰا مِنْ دَابَّةٍ فِی اَلْأَرْضِ إِلاّٰ عَلَی اَللّٰهِ رِزْقُهٰا وَ یَعْلَمُ مُسْتَقَرَّهٰا وَ مُسْتَوْدَعَهٰا کُلٌّ فِی کِتٰابٍ مُبِینٍ (۶)

بنام خدای بخشندۀ مهربان

الر ، کتابیست که محکم گردانیده آیتهایش پس تفصیل داده شد از نزد درست کردار آگاه (۱) که نپرستید مگر خدا را بدرستی مر شما را از آن بیم‌کنندۀ و مژده‌دهنده‌ام (۲) و آنان که آمرزش خواهید از پروردگارتان پس بازگشت کنید بسوی او که برخوردار کند شما را برخورداری نیکو تا مدتی نام برده شده و می‌دهد هر صاحب فضلی را فضلش و اگر رو گردانیده پس بدرستی که من می‌ترسم بر شما از عذاب روز بزرگ (۳) بسوی خداست بازگشت شما و او بر همه چیزی تواناست (۴) آگاه باشید که آنها سکن می‌دهند سینه‌هاشان را تا پوشیده دارند از او آگاه باشید هنگامی که بر سر می‌کشند جامه‌های خود را می‌داند آنچه آشکار می‌کند و آنچه پنهان می‌دارند بدرستی که او داناست بذات سینه‌ها (۵) و نیست هیچ جنبنده در زمین مگر بر خداست روزیش و می‌داند قرارگاهش را و امانت‌گاهش را همگی باشد در کتابی روشن (۶)

بعد بسم االله نماید ابتداحق تعالی از الف وز لام و را

گفته ایم از پیش شرح این حروفمبدأ اسماست گر داری وقوف

اولیّت از الف باشد مرادلام و را آن لطف و رحمت بر عباد

از الف یا قصد امر حضرت استلام اشارت بر لزوم طاعت است

لازم اعنی شد به خلقان طاعتشمستحق گردند تا بر رحمتش

زآن فرستاد این کتاب استوارجمله آیاتش به صحت برقرار

حاکم او مابین خلقان در نسقباز تا دانند باطل را ز حق

پس جدا کرده شده است از وی تمامآنچه محتاجند خلق از هر مقام

سوره سوره ، آیه آیه برملاحق و باطل را کند از هم جدا

نازل از نزد خدای بی نظیرکو به خلق خود حکیم است و خبیر

قصد این است از کتاب و انبیاتا که نپرستید چیزی جز خدا

ای محمّد(ص) گو شما را من ز ویمیدهم بیم و بشارت پی به پی

مغفرت خواهید تا از کردگارپس به او گردید باز از اختیار

بهره تا بدهد شما را ذوالجلالبهرة نیک از نعم وز عمر و مال

صحت و امنیّت و رزق و روانتا زمانی که رسد بر سر زمان

بهرة نیک از جهان یا آن بودکه روا حاجات خلق از وی شود

شکر منعم یا که بر هر نعمت استیا که خُلق نیک و حُسن نیّت است

تا به هر ذی فضلی اندر دو سرایمر جزای فضل او بدهد خدای

ور که برگردید پس من بر شماترسم از روزی بزرگ اندر بلا

روزی اندر هول و محنت بس عظیمهر دلی اندر وی از وحشت دو نیم

هست برگشت شما یکجا به ویکه توانا باشد او بر کلّ شیء

می بدانید اینکه در هم سینه هامی نوردند آن کسان از کینه ها

در دل اعنی می بگیرند آن گروهکینه از پیغمبر صاحب شکوه

تا از او دارند پنهان سرّ خویشمطلع ز ایشان نگردند اهل کیش

از عداوتهای خویش از ناقبولمی بپوشند از خدا و از رسول

فرقه ای بودند از اهل نفاقکه بدیدند ار نبی را ز اتفاق

می کشیدندی عباها را به سرتا نبینند آن جمال نیک فر

هم نبیند مصطفی شان در عبورکینه می کردند پنهان در صدور

می بدانید اینکه چون بر سر ثیابمیکشند از بَدلی وز ناصواب

داند آن دانای پیدا و نهانآنچه را دارند در قلب و زبان

هست یکسان پیش آن دانای سرّگر عیان سازند آن یا مستتر

کو بود آگاه از سرّ صدورداند اندر سنگِ خارا حال مور

در زمین جنبنده ای نبود مگربر خداوند است رزقش در مقر

جمله حیوانات را اندر حیاتجایگهشان داند و هم در ممات

گفته بعضی آنکه باشد مستقراز زمین مأوای کل جانور

لیک مستودع بود جا بالیقینقبل از استقرار ایشان در زمین

یعنی اندر بیضه و صلب و رحمجمله در لوح است محفوظ این مهم