۱۴- آیات ۱۱۲ تا ۱۱۹ - صفی علیشاه

وَ ضَرَبَ اَللّٰهُ مَثَلاً قَرْیَةً کٰانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً یَأْتِیهٰا رِزْقُهٰا رَغَداً مِنْ کُلِّ مَکٰانٍ فَکَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اَللّٰهِ فَأَذٰاقَهَا اَللّٰهُ لِبٰاسَ اَلْجُوعِ وَ اَلْخَوْفِ بِمٰا کٰانُوا یَصْنَعُونَ (۱۱۲) وَ لَقَدْ جٰاءَهُمْ رَسُولٌ مِنْهُمْ فَکَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمُ اَلْعَذٰابُ وَ هُمْ ظٰالِمُونَ (۱۱۳) فَکُلُوا مِمّٰا رَزَقَکُمُ اَللّٰهُ حَلاٰلاً طَیِّباً وَ اُشْکُرُوا نِعْمَتَ اَللّٰهِ إِنْ کُنْتُمْ إِیّٰاهُ تَعْبُدُونَ (۱۱۴) إِنَّمٰا حَرَّمَ عَلَیْکُمُ اَلْمَیْتَةَ وَ اَلدَّمَ وَ لَحْمَ اَلْخِنْزِیرِ وَ مٰا أُهِلَّ لِغَیْرِ اَللّٰهِ بِهِ فَمَنِ اُضْطُرَّ غَیْرَ بٰاغٍ وَ لاٰ عٰادٍ فَإِنَّ اَللّٰهَ غَفُورٌ رَحِیمٌ (۱۱۵) وَ لاٰ تَقُولُوا لِمٰا تَصِفُ أَلْسِنَتُکُمُ اَلْکَذِبَ هٰذٰا حَلاٰلٌ وَ هٰذٰا حَرٰامٌ لِتَفْتَرُوا عَلَی اَللّٰهِ اَلْکَذِبَ إِنَّ اَلَّذِینَ یَفْتَرُونَ عَلَی اَللّٰهِ اَلْکَذِبَ لاٰ یُفْلِحُونَ (۱۱۶) مَتٰاعٌ قَلِیلٌ وَ لَهُمْ عَذٰابٌ أَلِیمٌ (۱۱۷) وَ عَلَی اَلَّذِینَ هٰادُوا حَرَّمْنٰا مٰا قَصَصْنٰا عَلَیْکَ مِنْ قَبْلُ وَ مٰا ظَلَمْنٰاهُمْ وَ لٰکِنْ کٰانُوا أَنْفُسَهُمْ یَظْلِمُونَ (۱۱۸) ثُمَّ إِنَّ رَبَّکَ لِلَّذِینَ عَمِلُوا اَلسُّوءَ‌ بِجَهٰالَةٍ ثُمَّ تٰابُوا مِنْ بَعْدِ ذٰلِکَ وَ أَصْلَحُوا إِنَّ رَبَّکَ مِنْ بَعْدِهٰا لَغَفُورٌ رَحِیمٌ (۱۱۹)

و زد خدا مثل قریۀ را که بود ایمن آرامیده می‌آمد آنان را روزیشان فراوان از همه جا پس کفران ورزیدند بنعمت خدا پس چشانیدش خدا پوشش گرسنگی و ترس بآنچه بودند که می‌کردند (۱۱۲) و بحقیقت آمد ایشان را رسولی از ایشان پس تکذیب کردند او را پس گرفتشان عذاب و ایشان بودند ستمکاران (۱۱۳) پس بخورید از آنچه روزی دادتان خدا حلال پاکیزه و شکر کنید نعمت خدا را اگر هستید او را می‌پرستید (۱۱۴) جز این نیست حرام کرد بر شما مردار و خون و گوشت خوک و آنچه بانگ زده شد برای غیر خدا بآن پس آنکه مضطر شد که نه باغی باشد و نه عدی پس بدرستی که خدا آمرزنده مهربانست (۱۱۵) و مگویید برای وصف کردن زبانتان دروغ را این حلال است و این حرام تا ببندید بر خدا دروغ را بدرستی که آنان که می‌بندند بر خدا دروغ را رستگار نمی‌شوند (۱۱۶) مایۀ تعیش کمی است و از برای ایشانست عذابی پر درد (۱۱۷) و بر آنانی که یهود شدند حرام کردیم آنچه خواندیم بر تو از پیش و ستم نکردیم ایشان را و لیکن بودند که بخودهاشان ستم می‌کردند (۱۱۸) پس بدرستی که پروردگار تو است مر آنان که کردند بدی را بنادانی پس توبه کردند پس از آن بسامان آمدند بدرستی که پروردگار تو پس از آن آمرزندۀ مهربانست (۱۱۹)

زد خداوندت مثل وآنست اینمر دِهی که بوده معمور و متین

ایمن و آسوده از کلّ زیانرزقشان آمد فراخ از هر مکان

پس به نعمت های حق کافر شدندز ایمنی بر فسق و کفران آمدند

پس چشانید از لباس خوف و جوعحق مر ایشان را به هنگام وقوع

زآنچه کردند از ره نابخردیفسق و عصیان، ناسپاسی و بدی

آ مد ایشان را هم از ایشان رسولپس به تکذیبش شدند از ناقبول

پس فرا بگرفت ایشان را عذابچون ستم کردند بر خود بی حساب

پس خورید ای مؤمنان از آنچه حقداده روزی بر شما از هر نسق

بس حلال و طیّب و پاک و نکوشکر باید پس به نعمت های او

شکر منعم واجب آمد در عطامیپرستید ار که او را خود شما

غیر از این نبود که می باشد حرامخون و هم مردار و خنزیر آن تمام

مَآ أهِلَّ هم لِغَیرِ االله بِهبر شما خود تا نماند مشتبه

فَمَنِ اضْطُرَّ غَیرَ بَاغٍ لَا وَ عَادیعنی الاّ مضطر از حد نی زیاد

پس حق آمرزنده است و مهربانجرم اکل میته را بخشد از آن

در دوم سوره بیان شد در مقامشرح و تفصیل اندر این باب از تمام

می مگویید آنچه وصف اندر کلاممیکنید این، کاین حلال است این حرام

کذب تا بندید بر پروردگاروآنکه بندد نیست هرگز رستگار

آن متاعی اندک آمد از جهانهستشان لیکن عذابی بس گران

بر کسانی که شدند ایشان یهودشد حرام از ما همانا در حدود

آنچه قصّه بر تو کردیم آن ز پیشرفت در اَنعام شرح آن به کیش

ما نکردیم ایچ بر ایشان ستملیک ظلم ایشان به خود کردند هم

پس خداوندت کسانی که گناهکردهاند ایشان به جهل و اشتباه

ثُم تَابُواْ ذَلِکَ وَأصلَحِواْباشد اندر حال آمرزنده او