تناجی
صفی علیشاه

۹- آیات ۳۴ تا ۳۸

وَ لِکُلِّ أُمَّةٍ جَعَلْنٰا مَنْسَکاً لِیَذْکُرُوا اِسْمَ اَللّٰهِ عَلیٰ مٰا رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِیمَةِ اَلْأَنْعٰامِ فَإِلٰهُکُمْ إِلٰهٌ وٰاحِدٌ فَلَهُ أَسْلِمُوا وَ بَشِّرِ اَلْمُخْبِتِینَ (۳۴) اَلَّذِینَ إِذٰا ذُکِرَ اَللّٰهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَ اَلصّٰابِرِینَ عَلیٰ مٰا أَصٰابَهُمْ وَ اَلْمُقِیمِی اَلصَّلاٰةِ وَ مِمّٰا رَزَقْنٰاهُمْ یُنْفِقُونَ (۳۵) وَ اَلْبُدْنَ جَعَلْنٰاهٰا لَکُمْ مِنْ شَعٰائِرِ اَللّٰهِ لَکُمْ فِیهٰا خَیْرٌ فَاذْکُرُوا اِسْمَ اَللّٰهِ عَلَیْهٰا صَوٰافَّ فَإِذٰا وَجَبَتْ جُنُوبُهٰا فَکُلُوا مِنْهٰا وَ أَطْعِمُوا اَلْقٰانِعَ وَ اَلْمُعْتَرَّ کَذٰلِکَ سَخَّرْنٰاهٰا لَکُمْ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ (۳۶) لَنْ یَنٰالَ اَللّٰهَ لُحُومُهٰا وَ لاٰ دِمٰاؤُهٰا وَ لٰکِنْ یَنٰالُهُ اَلتَّقْویٰ مِنْکُمْ کَذٰلِکَ سَخَّرَهٰا لَکُمْ لِتُکَبِّرُوا اَللّٰهَ عَلیٰ مٰا هَدٰاکُمْ وَ بَشِّرِ اَلْمُحْسِنِینَ (۳۷) إِنَّ اَللّٰهَ یُدٰافِعُ عَنِ اَلَّذِینَ آمَنُوا إِنَّ اَللّٰهَ لاٰ یُحِبُّ کُلَّ خَوّٰانٍ کَفُورٍ (۳۸)
و از برای هر امتی گردانیدیم قربانی را تا یاد کنند نام خدا را بر آنچه روزی داد ایشان را از زبان بسته شتر و گاو و گوسفند پس اله شما اله واحد است پس مر او را منقاد شوید و بشارت ده فروتنان را (۳۴) آنان که چون ذکر کرده شود خدا بترسد دلهاشان و شکیبایان بر آنچه رسید ایشان را و برپای‌دارندگان نماز و از آنچه روزی دادیمشان انفاق می‌کنند (۳۵) و شتران تنومند گردانیدیم آنها را برای شما از علامتهای خدا مر شما راست در آنها منافع دنیوی و اخروی پس یاد کنید نام خدا را بر آنها صف‌زده‌ها پس چون فرود آید پهلوشان پس بخورید از آنها و بخورانید قانع و معتر همچنین مسخر کردیم آنها را برای شما باشد که شما شکر کنید (۳۶) هرگز نمی‌رسد خدا را گوشتهای آنها و نه خونهای آنها و لکن می‌رسد او را پرهیزگاری از شما همچنین مسخر کرد آنها را برای شما تا بزرگ دارید خدا را بر آنچه هدایت کرد شما را و مژده ده نیکوکاران را (۳۷) بدرستی که خدا کفایت می‌کند از آنان که ایمان آوردند بدرستی که خدا دوست نمی‌دارد هر خیانت‌کاری ناسپاسی را (۳۸)
بهر هر امّت بگرداندیدیم مامر محل طاعتی اندر رجا
تا نمایند اندر آنجا یاد حقذبح قربانی نمایند از نسق
یاد نام حق کنند از آنچه بودرزق ایشان از بهیمه در نمود
گوسفند و گاو و اشتر از یقیننحر می کردند اندر راه دین
پس خداتان ای خلایق یک خداستمر ورا گردن نهید از صدق و راست
مژده بر اهل تواضع ده که همدر دو دنیا ایمنند از رنج و غم
آن کسان که چون شود ذکر خدایقلبهاشان ترسد و لغزد ز جای
مژده ده هم صابران را در بلاءآنچه ایشان را رسیده ز ابتلاء
وآن کسان دارند که برپا نمازرزق خود انفاق سازند از نیاز
زآنچه ما دادیشمان از رزقهامی کنند انفاق بی روی و ریا
وز شترها ما بگرداندیم هماز علامت های دین محترم
بُدنه باشند اشتران سخت تنتسمیۀ آن گشت بر عظم بدن
هست نیکی ها شما را اندر آنفَاذْکُرُواْ اسمَ االلهِ عَلَیهَا بِالْبَیَان
وقت نحر اعنی چو بربندند صفبُرد باید نام حق از هر طرف
پس چو پهلوهایش افتد بر زمینزآن خورید و هم خورانید از یقین
بر تمام قانع و مُعترّ طعامزآن دهید از حسن اکرام تمام
قَانِع آن محجوب ناخواهنده استمُعتَر آن کو بر سئوال آورده دست
همچنان که وصف شد کردیم رامبر شما کآرید بر شکر اهتمام
لحم و خونشان نی رسد هرگز به حقبر قبولش می رسد لیک از فرق
گر به تقوی باشد آن وز صدق دلکیست تا بر صدق نیّت منتقل
همچنین کردیم رام اَنعام رابر شما آسایش و اکرام را
تا خدا را آورید اندر به یادبر بزرگی از خلوص اعتقاد
بر هر آنچه ره نمود او بر شماده بشارت بر نکوکاران ز ما
حق نماید دفع ضرّ کافرانزآن کسان که بگرویدند از عیان
خائنان از عون حق باشند دورلَا یُحِب کُلَّ خَوانٍ کَفُور