۲- آیات ۶ تا ۱۰ - صفی علیشاه

وَ اَلَّذِینَ یَرْمُونَ أَزْوٰاجَهُمْ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُمْ شُهَدٰاءُ إِلاّٰ أَنْفُسُهُمْ فَشَهٰادَةُ أَحَدِهِمْ أَرْبَعُ شَهٰادٰاتٍ بِاللّٰهِ إِنَّهُ لَمِنَ اَلصّٰادِقِینَ (۶) وَ اَلْخٰامِسَةُ أَنَّ لَعْنَتَ اَللّٰهِ عَلَیْهِ إِنْ کٰانَ مِنَ اَلْکٰاذِبِینَ (۷) وَ یَدْرَؤُا عَنْهَا اَلْعَذٰابَ أَنْ تَشْهَدَ أَرْبَعَ شَهٰادٰاتٍ بِاللّٰهِ إِنَّهُ لَمِنَ اَلْکٰاذِبِینَ (۸) وَ اَلْخٰامِسَةَ أَنَّ غَضَبَ اَللّٰهِ عَلَیْهٰا إِنْ کٰانَ مِنَ اَلصّٰادِقِینَ (۹) وَ لَوْ لاٰ فَضْلُ اَللّٰهِ عَلَیْکُمْ وَ رَحْمَتُهُ وَ أَنَّ اَللّٰهَ تَوّٰابٌ حَکِیمٌ (۱۰)

و آنان که نسبت زنا دهند بجفتهاشان و نباشد مر ایشان را شاهدان مگر خودهاشان پس گواهی یکیشان چهار گواهی بخداست که اوست هر آینه از راستگویان (۶) و بار پنجم که لعنت خدا بر او اگر باشد از دروغگویان (۷) و رفع کند از آن زن عذاب که گواهی دهد آن چهار گواهی بخدا که اوست هر آینه از دروغگویان (۸) و پنجمین آنکه خشم خدا بر آن زن اگر باشد آن مرد از راستگویان (۹) و اگر نبود فضل خدا بر شما و رحمت او و اینکه خدا توبه‌پذیر درست‌کردارست (۱۰)

وآن کسان که بر زنان خویشتنرمی کردند آن جماعت برفتن

هم نباشد شاهدان از بهرشانجز نفوس خود مر ایشان را در آن

پس دهد زآن یک گواهی چار باربهر صدق قول خود بر کردگار

اینکه اندر حقّ زن او راستگو استلعن حق پنجم گواهی را بر اوست

یعنی از بعد از قسم بر صدق خویشلعنت او بر خود کند از روی کیش

شاهد پنجم خود این بر لایق استکو در آن دعوی همانا صادق است

اندر آن نسبت که بر زن داده اونیست کاذب صادق است و راستگو

هم به دفع حکم حد از خویشتنچار شاهد با الله آرد باز زن

چار بار اعنی خورد بر حق قسمکه بود آن مرد بر کذب و ستم

پنجم آنکه خشم حق باشد بر اوشوهر ار صادق بود در گفتگو

چون در این موقع گواهی سخت بودبهر آسانی شد این حکم از حدود

علت تنزیل باشد مختلفخاطر از تفصیل آن شد منصرف

گر نبُد فضل خدا و رحمتشکوست توّاب حکیم از عزّتش

کرد کاذب را فضیحت در زمانکارها می شد هویدا از نهان