۴- آیات ۲۰ تا ۲۱ - صفی علیشاه

وَ مِنْ آیٰاتِهِ أَنْ خَلَقَکُمْ مِنْ تُرٰابٍ ثُمَّ إِذٰا أَنْتُمْ بَشَرٌ تَنْتَشِرُونَ (۲۰) وَ مِنْ آیٰاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُمْ مِنْ أَنْفُسِکُمْ أَزْوٰاجاً لِتَسْکُنُوا إِلَیْهٰا وَ جَعَلَ بَیْنَکُمْ مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً إِنَّ فِی ذٰلِکَ لَآیٰاتٍ لِقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ (۲۱)

و از آیتهایش آنکه آفرید شما را از خاک پس آن‌گاه شما انسانید که پراکنده می‌شوید (۲۰) و از آیتهایش آنکه آفرید برای شما از خودهاتان جفتها تا آرام گیرید شما بسوی آنها و گردانید میانتان دوستی و مهربانی بدرستی که در آن هر آینه آیتهاست برای گروهی که تفکر می‌کنند (۲۱)

این بود ز آیات آن خلاّق پاککه شما را آفریده است او ز خاک

اصلتان از خاک باشد کآدم استآفرید از خاکش این نی مبهم است

یا ز نطفه اصلتان دان از غذاستوآن غذا روید ز خاک این برملاست

منتشر گشتید پس اندر زمینچون بشر بودید و خلق از ماء و طین

وز علامت هاش اینکه آفریدمر زنان از نفس هاتان بر پدید

سویشان گردید تا ساکن زوداز ره جنسیّت و شکلی که بد

هم پدید آورد مابین شمادوستی و مهربانی ز اقتضا

إنَّ فِی ذَلِک لَأیاتٍ لِّقَومکه بوند اهل تفکر بی ز لوم