۹- آیات ۳۴ تا ۳۹
وَ مٰا أَرْسَلْنٰا فِی قَرْیَةٍ مِنْ نَذِیرٍ إِلاّٰ قٰالَ مُتْرَفُوهٰا إِنّٰا بِمٰا أُرْسِلْتُمْ بِهِ کٰافِرُونَ (۳۴) وَ قٰالُوا نَحْنُ أَکْثَرُ أَمْوٰالاً وَ أَوْلاٰداً وَ مٰا نَحْنُ بِمُعَذَّبِینَ (۳۵) قُلْ إِنَّ رَبِّی یَبْسُطُ اَلرِّزْقَ لِمَنْ یَشٰاءُ وَ یَقْدِرُ وَ لٰکِنَّ أَکْثَرَ اَلنّٰاسِ لاٰ یَعْلَمُونَ (۳۶) وَ مٰا أَمْوٰالُکُمْ وَ لاٰ أَوْلاٰدُکُمْ بِالَّتِی تُقَرِّبُکُمْ عِنْدَنٰا زُلْفیٰ إِلاّٰ مَنْ آمَنَ وَ عَمِلَ صٰالِحاً فَأُولٰئِکَ لَهُمْ جَزٰاءُ اَلضِّعْفِ بِمٰا عَمِلُوا وَ هُمْ فِی اَلْغُرُفٰاتِ آمِنُونَ (۳۷) وَ اَلَّذِینَ یَسْعَوْنَ فِی آیٰاتِنٰا مُعٰاجِزِینَ أُولٰئِکَ فِی اَلْعَذٰابِ مُحْضَرُونَ (۳۸) قُلْ إِنَّ رَبِّی یَبْسُطُ اَلرِّزْقَ لِمَنْ یَشٰاءُ مِنْ عِبٰادِهِ وَ یَقْدِرُ لَهُ وَ مٰا أَنْفَقْتُمْ مِنْ شَیْ‌ءٍ فَهُوَ یُخْلِفُهُ وَ هُوَ خَیْرُ اَلرّٰازِقِینَ (۳۹)
و نفرستادیم در هیچ قریه هیچ بیم‌کننده مگر گفتند بنعمت پروردگارش بدرستی که ما بآنچه فرستاده شدند بآن کافرانیم (۳۴) و گفتند ما بیشتریم در اموال و اولاد و نباشیم ما عذاب‌کرده‌شدگان (۳۵) بگو بدرستی که پروردگارم فراخ می‌کند روزی را برای آنکه می‌خواهد و تنگ می‌گرداند و لیکن اکثر مردمان نمی‌دانند (۳۶) نیست مالهای شما و نه فرزندان شما بچیزی که نزدیک گرداند شما را نزد ما نزدیک کردنی لیکن آنکه گروید و کرد کار شایسته را پس آن گروه مر آنها راست جزای افزون بآنچه کردند و ایشان باشند در غرفهایی ایمنان (۳۷) و آنان که می‌شتابند در آیتهای ما طالبان عاجز گردانیدن آنها باشند در عذاب احضارکرده‌شدگان (۳۸) بگو بدرستی که پروردگار من فراخ می‌کند روزی را برای آنکه می‌خواهد از بندگانش و تنگ می‌کند برایش و آنچه را انفاق کردید از چیزی پس او عوض می‌دهد آن را و اوست بهترین روزی‌دهندگان (۳۹)
نی فرستادیم ما در هیچ دهیا که در شهری رسولی بیم ده
جز که گفتند اهل نعمت ما بر آنکه فرستاده شدید از ربّتان
نگرویم و منکریم از جزء و کلبود نعمت وجه تکذیب رسل
می بگفتند از تکبّر وز حسدما فزونیم اندر اموال و ولد
اندر این دعوی که ما پیغمبریمبر شما از هر جهت اولی تریم
بر عذابی ما معذّب نیستیمیا عذابی نیست تا زآن بیستیم
گو گشاید رزق، رب من زیادتنگ هم سازد چو خواهد بر عباد
محض حکمت نی ز راه کفر و دینخلق نادانند اکثر لیک از این
مال و اموال شما نبود خود آنکه نماید نزد ما نزدیکتان
موجب قرب است ایمان و عملآن عمل که صالح آمد در محل
پس دو چندان باشد ایشان را جزاءبر عملهایی که کردند از رضاء
وآن کسان در غرفه های جنّتنداز مکاره ایمن و از آفتند
وآنکه ساعی اندر آیتها بوندتا مگر عاجز کنندة ما بوند
آن گُره باشند در رنجی فزونإنَّ قَوُمِ فِی الْعَذَابِ مُحضَرُون
گو گشاید بر عبادش رب منرزق را هم تنگ سازد بی سخن
وآنچه را انفاق از چیزی کنیدپس خدا بدهد عوضها بر مزید
دو ملک بر منفق و ممسک دعاءهر صباحی می کنند اندر جزاء
گوید آن بر منفقان بخش ای اِلهگوید این کن مال ممسک را تباه
اوست خیر الرازقین در ضابطهمابقی باشند از حق واسطه
رزق کس ندهد جز آن خلاّق خلقکه بود هم رزق زو، هم جان و حلق