۱- آیات ۱ تا ۱۰
بسم االله الرحمن الرحیم
حم (۱) تَنْزِیلُ اَلْکِتٰابِ مِنَ اَللّٰهِ اَلْعَزِیزِ اَلْحَکِیمِ (۲) إِنَّ فِی اَلسَّمٰاوٰاتِ وَ اَلْأَرْضِ لَآیٰاتٍ لِلْمُؤْمِنِینَ (۳) وَ فِی خَلْقِکُمْ وَ مٰا یَبُثُّ مِنْ دٰابَّةٍ آیٰاتٌ لِقَوْمٍ یُوقِنُونَ (۴) وَ اِخْتِلاٰفِ اَللَّیْلِ وَ اَلنَّهٰارِ وَ مٰا أَنْزَلَ اَللّٰهُ مِنَ اَلسَّمٰاءِ مِنْ رِزْقٍ فَأَحْیٰا بِهِ اَلْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهٰا وَ تَصْرِیفِ اَلرِّیٰاحِ آیٰاتٌ لِقَوْمٍ یَعْقِلُونَ (۵) تِلْکَ آیٰاتُ اَللّٰهِ نَتْلُوهٰا عَلَیْکَ بِالْحَقِّ فَبِأَیِّ حَدِیثٍ بَعْدَ اَللّٰهِ وَ آیٰاتِهِ یُؤْمِنُونَ (۶) وَیْلٌ لِکُلِّ أَفّٰاکٍ أَثِیمٍ (۷) یَسْمَعُ آیٰاتِ اَللّٰهِ تُتْلیٰ عَلَیْهِ ثُمَّ یُصِرُّ مُسْتَکْبِراً کَأَنْ لَمْ یَسْمَعْهٰا فَبَشِّرْهُ بِعَذٰابٍ أَلِیمٍ (۸) وَ إِذٰا عَلِمَ مِنْ آیٰاتِنٰا شَیْئاً اِتَّخَذَهٰا هُزُواً أُولٰئِکَ لَهُمْ عَذٰابٌ مُهِینٌ (۹) مِنْ وَرٰائِهِمْ جَهَنَّمُ وَ لاٰ یُغْنِی عَنْهُمْ مٰا کَسَبُوا شَیْئاً وَ لاٰ مَا اِتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اَللّٰهِ أَوْلِیٰاءَ وَ لَهُمْ عَذٰابٌ عَظِیمٌ (۱۰)
بنام خداوند بخشاینده مهربان
حم (۱) فرو فرستادن کتاب است از خدای غالب درست کردار (۲) بدرستی که در آسمانها و زمین هر آینه آیتهاست مر گروندگان را (۳) و در آفرینش شما و در آنچه می‌پراکند از جنبنده آیتهاست برای گروهی که یقین می‌کنند (۴) و اختلاف شب و روز و آنچه فرو فرستاد خدا از آسمان از روزی پس زنده گردانید بآن زمین را بعد از مردنش و گردانیدن بادها آیتهاست برای گروهی که می‌یابند بعقل (۵) این آیتهای خداست که می‌خوانیم آن را بر تو براستی پس بکدام سخن بعد از خدا و آیتهایش می‌گروند (۶) وای بر هر دروغگوی گنهکاری (۷) می‌شنود آیتهای خدا را که خوانده می‌شود بر او پس اصرار می‌ورزد سرکشی‌کنان که گویا نشنیده آن را پس مژده ده او را بعذابی دردناک (۸) و چون بداند از آیتهای ما چیزی را می‌گیرد آن را باستهزا آن گروه مر ایشان‌راست عذابی خوارکننده (۹) از پیش رویشان دوزخست و کفایت نمی‌کند از ایشان آنچه کسب کردند چیزی را و نه آنچه گرفتند از غیر خدا دوستان و مر ایشان‌راست عذابی بزرگ (۱۰)
حق به مرآت محمّد (ص) در خطابجلوه گر شد کرد تنزیل کتاب
باشد این تنزیلِ صدقِ استواراز خدای غالب استوده کار
در سماوات از نجوم پر شکوهدر زمین ز اشجار و حیوان، بحر و کوه
از جماد و زنده، بار و رستنیمؤمنان را شد نشانها ز ایمنی
واندر ایجاد شما از ابتداءدر شئون مختلف تا انتهاء
از تغیّر وز تجدد هر زمانوآنچه پَرکَنده است از جنبندگان
ز اختلاف جنس و شکل و نفع و نامهست آیات اهل ایقان را تمام
و اختلافاتی که هست از روز و شبهر یک آید یکدگر را در عقب
وآنچه نازل ز آسمان کرد از اثریا ز ابر از رزقها یعنی مطر
مر زمین را زنده بعد از مردگیکرد و بعد از خشکی و افسردگی
بادها را می بگردانید هممختلف از بهر نعمت یا نقم
نوبت رحمت شمال است و صباءوقت نقمت ها دَبور است و وباء
هر یک آیت بر کمال قدرت استنزد آنان کز خردشان قسمت است
این نشانیهای قدرت از خداستبر تو خوانیم آن به حق یعنی به راست
یا که آیت های قرآن است اینپس به وی گر نگروند این مشرکین
بر چه قولی بعد آیات خداآورند ایمان نمایند اقتدا
ویل یعنی جای پر از خون و ریمهست مانا بهر أفَّاکٍ أثِیم
کاشنود آیات حق را چون بر اوخوانده گردد زآن بگردانید رو
پس کند اصرار بر کفر و عنادهست گردنکش ز خلاّق العباد
هرگز آن را گوییا نشنیده ویده بشارت بر عذابش پی به پی
چون بداند چیزی از آیات ماگیرد آن را ریشخند اندر ملا
هست بهر فرقۀ مستهزئینخوار سازندة عذابی یوم دین
دوزخ است از پیش رو وز پشتشانیعنی اندر این جهان و آن جهان
می ندارد باز چیزی از عذابزآن کسان مالی که کردند اکتساب
هم نه آنچه که فرا بگرفته انددوستان از غیر حق اندر پسند
هستشان از حق عذابی بس عظیمحاصل از کونینشان باشد جحیم