۴- آیات ۱۷ تا ۲۰
وَ اَلَّذِی قٰالَ لِوٰالِدَیْهِ أُفٍّ لَکُمٰا أَ تَعِدٰانِنِی أَنْ أُخْرَجَ وَ قَدْ خَلَتِ اَلْقُرُونُ مِنْ قَبْلِی وَ هُمٰا یَسْتَغِیثٰانِ اَللّٰهَ وَیْلَکَ آمِنْ إِنَّ وَعْدَ اَللّٰهِ حَقٌّ فَیَقُولُ مٰا هٰذٰا إِلاّٰ أَسٰاطِیرُ اَلْأَوَّلِینَ (۱۷) أُولٰئِکَ اَلَّذِینَ حَقَّ عَلَیْهِمُ اَلْقَوْلُ فِی أُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمْ مِنَ اَلْجِنِّ وَ اَلْإِنْسِ إِنَّهُمْ کٰانُوا خٰاسِرِینَ (۱۸) وَ لِکُلٍّ دَرَجٰاتٌ مِمّٰا عَمِلُوا وَ لِیُوَفِّیَهُمْ أَعْمٰالَهُمْ وَ هُمْ لاٰ یُظْلَمُونَ (۱۹) وَ یَوْمَ یُعْرَضُ اَلَّذِینَ کَفَرُوا عَلَی اَلنّٰارِ أَذْهَبْتُمْ طَیِّبٰاتِکُمْ فِی حَیٰاتِکُمُ اَلدُّنْیٰا وَ اِسْتَمْتَعْتُمْ بِهٰا فَالْیَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذٰابَ اَلْهُونِ بِمٰا کُنْتُمْ تَسْتَکْبِرُونَ فِی اَلْأَرْضِ بِغَیْرِ اَلْحَقِّ وَ بِمٰا کُنْتُمْ تَفْسُقُونَ (۲۰)
و کسی که گفت مر والدینش را اف مر شمار دو تا را آیا وعده می‌دهد مرا که بیرون آورده می‌شوم و بتحقیق در گذشتند قرنها از پیش من و آن دو تا استغاثه می‌کردند بخدا وای بر تو ایمان آور بدرستی که وعده خدا حق است پس می‌گفت نیست این مگر افسانه‌های پیشینیان (۱۷) آنها آنانند که که ثابت شد بر ایشان سخن در امتانی که در گذشتند از پیش ایشان از جن و انس بدرستی که ایشان بودند زیانکاران (۱۸) و برای هر یک مرتبه‌هاست از آنچه کردند و تمام می‌دهد ایشان را کرده‌هاشان و ایشان ستم کرده نمی‌شوند (۱۹) و روزی که عرض کرده می‌شوند آنان که کافر شدند بر آتش بردید پاکیزه‌هاتان را در زندگیتان در دنیا و تعیش کردید بآن پس امروز جزا داده می‌شوید عذاب خواری را بسبب آنچه بودید سرکشی می‌کردید در زمین بناحق و بسبب آنچه بودید که فسق می‌کردید (۲۰)
وآنکه گوید والدین خویش رابر شما اُف باد یعنی ناسزا
وعده آیا می دهیدم از فسونکه پس از مردن ز قبر آیم برون
قرنها بگذشته پیش از من هزارزنده وآنکه کس نشد در روزگار
استغاثه پس نمایند از خداتا نماید راه آن فرزند را
وَیلَکَ آمِنْ إنَّ وَعدَ االلهِ حَقآنکه گوید این است قصۀ ماسبق
نیست جز افسانۀ پیشینیاناین گروهند از خلایق آن کسان
حق بر ایشان گشته قول اندر اُممکه گذشته پیش از ایشان نیز هم
گشته واجب قول یعنی در عذابقول باشد حکم سابق بر عِقاب
پیش از ایشان بر پری و آدمیگشته بود آن قول جاری خود همی
آن اُمم با این قریشی کافرانجملگی باشند ساعی در زیان
این دو فرقه هر یکی را رتبه هاهست نزد حق به کردار و جزا
هم جزاهای عملهاشان تمامبی ز استم بدهد آن ربّ الانام
یاد کن روزی که بر آتش شوندعرضه کرده کافران خوار و نژند
خود شما بردید بهره در حیاتاز حظوظ دنیوی وز طیّبات
صرف شهوت ها نمودید آن همهبر شما ماند از حسابش مظلمه
نک جزاء یابید از رنج فزونهم عَذَابَ الْهِونِ بِمَا تَستَکْبِرُون
زآن تکبّرها که ناحق در زمینبودتان وز ترک فرمان این چنین