۲- آیات ۱۶ تا ۲۵
فَلاٰ أُقْسِمُ بِالشَّفَقِ (۱۶) وَ اَللَّیْلِ وَ مٰا وَسَقَ (۱۷) وَ اَلْقَمَرِ إِذَا اِتَّسَقَ (۱۸) لَتَرْکَبُنَّ طَبَقاً عَنْ طَبَقٍ (۱۹) فَمٰا لَهُمْ لاٰ یُؤْمِنُونَ (۲۰) وَ إِذٰا قُرِئَ عَلَیْهِمُ اَلْقُرْآنُ لاٰ یَسْجُدُونَ (۲۱) بَلِ اَلَّذِینَ کَفَرُوا یُکَذِّبُونَ (۲۲) وَ اَللّٰهُ أَعْلَمُ بِمٰا یُوعُونَ (۲۳) فَبَشِّرْهُمْ بِعَذٰابٍ أَلِیمٍ (۲۴) إِلاَّ اَلَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا اَلصّٰالِحٰاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَیْرُ مَمْنُونٍ (۲۵)
پس سوگند یاد می‌کنم بشفق (۱۶) و شب و آنچه را جمع آورد (۱۷) و ماه چون تمام شود (۱۸) که هر آینه ارتکاب نمائید حالتی مطابق از حالتی مطابق (۱۹) پس چیست ایشان را که ایمان نمی‌آورید (۲۰) و چون خوانده شود بر ایشان قرآن سجده نمی‌کنند (۲۱) بلکه آنان که کافر شدند تکذیب می‌نمایند (۲۲) و خدا داناتر است بآنچه پنهان می‌دارند در دل (۲۳) پس مژده ده ایشان را بعذابی پر درد (۲۴) لیکن آنان که ایمان آوردند و کردند کارهای شایسته مر ایشان‌راست پاداشی بدون منت (۲۵)
پس خورم سوگند مانا بر شفقبعد مغرب سرخی است آن بر افق
هم به شب سوگند وآنچه می کندجمع تاریکی و هم پوشد به خود
آنچه بُد در روز یعنی منتشرشب به خویش آن را بپوشد مستمر
هم قسم بر ماه چون گردد تماممستوی و کامل آید در مقام
تَرْکَبُنَّ عَنْ طَبِق یعنی رسیدبعد حالی حال دیگر را پدید
حالها کآید پیاپی در نظروآن مطابق جملگی با یکدگر
یا که باشد اختلاف حالهاچون غناء و فقر یا خوف و رجا
یا خطاب است آن به احمد (ص) که گذارکن به معراج از طبقها در شمار
چیست ایشان را پس آنکه نگروندسجده نارند ار که قرآن بشنوند
خاشع اعنی می نگردند از مقامچون بر ایشان خوانده گردد این کلام
بل کنند از کافری تکذیب ایناوست داناتر بِمَا یَوعَون یقین
آنچه یعنی در دعای دل نگاهاز حسد وز کفر دارند و گناه
پس بشارت ده بر ایشان از هلاکوز عذاب و انتقام دردناک
وآنکه آورده است ایمان بر خداکرده اعمال نکو دور از ریا
اجرشان ناکاسته باشد تمامیا بدون منّت از ربّ الانام