۱- آیات ۱ تا ۱۱
بسم االله الرحمن الرحیم
اَلْقٰارِعَةُ (۱) مَا اَلْقٰارِعَةُ (۲) وَ مٰا أَدْرٰاکَ مَا اَلْقٰارِعَةُ (۳) یَوْمَ یَکُونُ اَلنّٰاسُ کَالْفَرٰاشِ اَلْمَبْثُوثِ (۴) وَ تَکُونُ اَلْجِبٰالُ کَالْعِهْنِ اَلْمَنْفُوشِ (۵) فَأَمّٰا مَنْ ثَقُلَتْ مَوٰازِینُهُ (۶) فَهُوَ فِی عِیشَةٍ رٰاضِیَةٍ (۷) وَ أَمّٰا مَنْ خَفَّتْ مَوٰازِینُهُ (۸) فَأُمُّهُ هٰاوِیَةٌ (۹) وَ مٰا أَدْرٰاکَ مٰا هِیَهْ (۱۰) نٰارٌ حٰامِیَةٌ (۱۱)
بنام خدای بخشاینده مهربان
آن در هم کوبنده (۱) چیست آن در هم کوبنده (۲) و چه چیز دانا کرد ترا که چیست آن در هم کوبنده (۳) روزی که باشند مردمان چون پروانه پراکنده (۴) و باشند کوهها چون پشم رنگارنگ وازده (۵) پس اما آنکه گران آمد سنجیده‌هایش (۶) پس اوست در عیش پسندیده (۷) و اما آنکه سبک آمد سنجیده‌هایش (۸) پس ماوایش دوزخ است (۹) و چه چیز دانا کرد ترا که چیست آن (۱۰) آتشی است بغایت سوزاننده (۱۱)
ساعت کوبنده مر آینده استخود قیامت ساعت کوبنده است
تو چه دانی معنی کوبنده چیستدر قیامت حاصل آن کوبنده کیست
قلبها کوبد ز هول و هیبتشتا که بر طاغی چه باشد شدتش
مردم آن روزند چون پروانه هاکه پراکنده بوند از لانه ها
نزد بعضی مر فراش آمد جرادکه به هم ریزند از یک نیم باد
کوهها گردند چون پشم زدههم مُلوّن، هم جدا از هم شده
پس هر آن باشد ترازویش گراناز عملهای نکو در آن زمان
پس مگر عیش پسندیده بر اوستحالش اندر جنّت المأوی نکوست
وآنکه او باشد ترازویش خفیفهست جایش هاویه اندر ردیف
چه تو را دانا نمود از هاویهوصف او این است نار حامِیه