غزل شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و longing خود به یار صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که اگر به وصال محبوبش برسد، از عمرش هیچ نگرانی نخواهد داشت. دلش برای دیدن روی او دعا می‌کند و آرزو دارد که مانند خورشید و ماه مسخرش کند. شاعر همچنین به بوی محبوبش اشاره می‌کند که حتی پس از مرگش هم او را معطر می‌کند. اگر محبوب رضایت داشته باشد، او حاضر است چشمانش را با خون تر کند. هر لحظه از غم ناشی از دوری او بر او فشار می‌آورد. شاعر می‌داند که رسیدن به وصل محبوب دشوار است، اما از درد و رنجی که در دلش وجود دارد، رنج می‌برد. در نهایت، شاعر می‌پذیرد که این درد زاییده عشق اوست و نمی‌تواند از آن فرار کند.
گر وصل آن نگار میسر شود مرااز عمر باک نیست، که در سر شود مرا
هوش مصنوعی: اگر بتوانم به وصال آن معشوق برسم، از عمر خود نگران نیستم، چرا که این عشق برایم ارزشمندتر از زندگی است.
تسخیر روی او به دعا می‌کند دلمتا آفتاب و ماه مسخر شود مرا
هوش مصنوعی: دل من با دعا میخواهد که چهره معشوقش را در اختیار بگیرد، تا جایی که نه تنها خورشید و ماه، بلکه همه چیز تحت تسلط او قرار گیرد.
روزی که کاسهٔ سرم از خاک پر کننداز بوی او دماغ معطر شود مرا
هوش مصنوعی: روزی که خاک بدنم را پر کند، بوی خوش او باعث میشود که حس خوبی در من ایجاد شود.
آن نور هر دودیده اگر می‌دهد رضابگذار تا دودیده به خون تر شود مرا
هوش مصنوعی: اگر آن نوری که از چشمها میتابد، باعث خوشحالیام میشود، بگذار تا چشمهایم از اشک پر شود.
هر ساعتم چنان کند از غصه پایمالکز دست او فعان به فلک بر شود مرا
هوش مصنوعی: هر لحظه از غصه و اندوه مرا به شدت میفشارد و حالتی به من می‌دهد که انگار از دستان او فریاد به آسمان بر میآورم.
مشکل شکفته گرددم از وصل او گلیلیکن چه خارها که به دل در شود مرا!
هوش مصنوعی: من از رسیدن به محبوب خود بسیار خوشحالم و مثل گلی شکفتهام، اما در دل من خاری وجود دارد که درد و رنج می‌آورد.
این درد سینه سوز، که در جان اوحدیستاز تن شگفت نیست که لاغر شود مرا
هوش مصنوعی: این احساس عمیق و سوزناک که در دل اوحدی وجود دارد، برای من عجیب نیست که این درد، باعث لاغری و ضعف من شود.