غزل شمارهٔ ۱۳۵
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و زیبایی پرداخته است. شاعر از خرابات عاشقان و جذابیت معشوقه‌ای زیبا سخن می‌گوید که همه را به خود جلب می‌کند. او به چشم‌های زیبا و ابروهای قوس‌دار معشوقه اشاره کرده و به قدرت نفسی که جان می‌بخشد، اشاره می‌کند. شاعر بیان می‌کند که با وجود فاصله، معشوق در واقع به او نزدیک است و یک پرده میان آن‌ها قرار دارد. در نهایت، شاعر توصیه می‌کند که به غیر از عشق خود با کسی دیگری صحبت نکنند.
در خرابات عاشقان کوییستوندرو خانهٔ پریروییست
هوش مصنوعی: در میخانهٔ عاشقان، جایی وجود دارد که در آن خانهای از زیبایی و دلربایی قرار دارد.
طوق‌داران چشم آن ماهندهر کجا بسته طاق ابروییست
هوش مصنوعی: چشم‌های زیبا و جذاب شبیه به ماه، در هر جا که قوس ابرویی وجود دارد، توجه و دلربایی خاصی دارند.
به نفس چون نسیم جان بخشدهر کرا از نسیم او بوییست
هوش مصنوعی: هر کسی که از نفس آن عزیز بویی داشته باشد، به مانند نسیمی که جان می‌بخشد، زندگی واقعی را تجربه می‌کند.
ورقی باز کردم از سخنشزیر هر توی آن سخن توییست
هوش مصنوعی: صفحهای از سخنانش را ورق زدم و در هر کجای آن، نام تو را دیدم.
من ازو دور و او به من نزدیکپرده اندر میان من و اوییست
هوش مصنوعی: من از او فاصله دارم و او به من نزدیک است، اما پردهای بین ما وجود دارد که ما را از هم جدا می‌کند.
سوی او راهبر ندانم شدتا مرا رخ به سایه و موییست
هوش مصنوعی: من نمیدانم به کدام سمت میروم، اما به خاطر زیبایی و جذابیت او، راه را ادامه میدهم.
اوحدی، با کسی مگوی دگرنام آن بت، که نازکش خوییست
هوش مصنوعی: اوحدی، با هیچکس درباره نام آن معشوقی که دارای ناز و خواب خاصی است، صحبت نکن.