غزل شمارهٔ ۱۴۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر درد و هجران عاشقانی است که در فراق معشوق خود شب و روز را به سختی می‌گذرانند. شاعر از انتظار و longing برای بازگشت معشوق سخن می‌گوید و تاکید می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند جایگزین حضور معشوق شود. او به زیبایی‌های معشوق اشاره کرده و بیان می‌کند که حتی اگر دلی برای عشق باشد، با دوری معشوق از بین می‌رود. در نهایت، شاعر به عشق و زیبایی معشوق اشاره می‌کند و گوهری که برای وصال او باید به دست آورد.
در فراق تو مرا هیچ نه خوردست و نه خفتتا تو بازآیی از آنجا که نمی‌یارم گفت
هوش مصنوعی: در دوری تو هیچ چیزی مرا خوشحال نکرد و آرامش نیافتم تا زمانی که تو دوباره برگردی از جایی که نمیتوانم بگویم کجاست.
هیچ محتاج گرو نیست، که دل خواهد بردخم ابروی تو، گر طاق برآید، یا جفت
هوش مصنوعی: هر کس به ناز و زیبایی تو دل بسته است، نیازی به هیچ چیزی ندارد. حتی اگر تو جفت خود را بر ضد او برگذاری، همچنان کاربر تو خواهد بود.
گر تو خواهی که بدانی: به چه روزیم از توروزگاری به شب مات نمی‌باید خفت
هوش مصنوعی: اگر میخواهی بدانید که حال و روز من چگونه است، باید بدانی که در این وضعیت نباید شبها راحت بخوابم.
ز تمنای تو برخار جفا می‌خفتیمتا چه گل بود که از هجر تو ما را بشکفت؟
هوش مصنوعی: ما از شدت عشق و آرزوی تو در سختی و ظلمت غم به سر میبردیم، ببین چه گلی میتواند از جدایی تو در دل ما شکوفا شود؟
در چنین روز بلا صبر بخواهیم نمودبا چنین اشک روان راز چه دانیم نهفت؟
هوش مصنوعی: در این روزهای سخت و دشوار باید صبر کنیم و با اشکهایی که میریزیم، شاید نتوانیم رازهایی را که در دل داریم، بفهمیم یا پنهان کنیم.
هر که بر خاک رهت آب رخی دارد چشمزان درش خاک به رخسار همی باید رفت
هوش مصنوعی: هر کسی که در مسیر تو از زیبایی و صفا برخوردار است، باید بر خاک آن درگاه بوسه بزند و خاک را بر چهره خود بمالد.
اوحدی تا که به کامی برسد، می‌دانیکش به وصف لب لعلت چه گهر باید سفت؟
هوش مصنوعی: اوحدی می‌گوید: وقتی کسی به خوشبختی و موفقیت میرسد، میدانی که برای توصیف زیبایی لبهای تو چه ارزش و گوهری باید به دشتش بیندازد؟