غزل شمارهٔ ۱۶۹ - اوحدی مراغه‌ای

روزم خجسته بود، که دیدم ز بامدادآن ماه سرو قامت بر من سلام داد

ماهی فکند سایه؟ اقبال بر سرمکز نور روی خویش به خورشید وام داد

حوری که در مششدر خوبی جمال اونه خصل و پنج مهره به ماه تمام داد

چشمش مرا بکشت، چه آرم به زلف دست؟سلطان گناه کرد، چه خواهم ز عام داد؟

جایی که دام و دانه شود خال و زلف اوآن مرغ زیرکست که خود را به دام داد

هر کس که کرد با سر زلفش تعلقیزحمت کشد ز دل، که به سودای خام داد

خاک کسی شدیم که بر خاک کوی خویشما را رها نکرد و سگان را مقام داد

گفتم که: کام دل ز لبانش طلب کنمعقل این سخن شنید و برمن پیام داد:

کای اوحدی، به گرد چنین آرزو مگردکان سنگدل بکس نشنیدم که: کام داد