غزل شمارهٔ ۲۰۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره تجربه‌های عمیق و معنوی یک پیر در حال مناجات است. او از حالتی مست و خراب به وضعیت دیگری انتقال می‌یابد و با نوشیدن باده‌ای صافی، آلودگی‌ها از وجودش زدوده می‌شود. در بتکده‌ای، با زیبایی بی‌نظیری روبرو می‌شود که تحولی در دل او ایجاد می‌کند. اوج احساسات و شور و شوق ناشی از دیدن این زیبایی به قدری است که او را از مقام و منزلتش برمی‌دارد. در نهایت، او با یک شخصیت بزرگ و با کرامت ارتباط برقرار می‌کند و از عمق دلش، موجی از کرامات و معنویات برمی‌خیزد.
پیری که پریرم ز مناجات بر آورددی مست و خرابم به خرابات برآورد
هوش مصنوعی: پیری که با دعای خود مرا به حالتی خاص رساند، باعث شد که در حالت مستی و نابسامانی به میخانه آمدم.
یک جرعه به ذات خود ازان بادهٔ صافیدر داد که گرد از من و از ذات بر آورد
هوش مصنوعی: یک جرعه از آن می نوشند که خالص و ناب است، و این نوشیدنی ناپاکیها و زواید را از من و وجودم دور می کند.
در بتکده‌ای برد مرا مست و بدیدمرویی، که خروش از جگر لات بر آورد
هوش مصنوعی: در میخانهای مرا با حال مستی بردند و چهرهای را دیدم که صدای بلندی از دل یک مرد نابلد برخاست.
خورشید جبینی، که فروع رخش از دورچون شعله زد، آشوب ز ذرات بر آورد
هوش مصنوعی: ای خورشید زیبای من، که وقتی چهرهات را از دور مینگرم، همچون شعلهای درخشان میتابی و این نور و زیباییات، هر ذرهای را به حرکت درمیآورد و به شور و هیجان وا میدارد.
چون در شدم، آن قامت رعنا به قیامیدل را ز مقام و ز مقامات برآورد
هوش مصنوعی: وقتی وارد شدم، آن اندام زیبا به پا خاست و دل را از جایگاه و مقامش بلند کرد.
چون جان رخ او دید، پس دست گزیدنانگشت شهادت به تحیات برآورد
هوش مصنوعی: وقتی که جانش چهره او را دید، انگشت اشارهاش را به نشانه سلامتی بالا برد.
با اوحدی از راه کرامت سخنی گفتوز بحر دلش موج کرامات برآورد
هوش مصنوعی: با اوحدی به واسطه رحمت و بزرگواری گفتوگو کرد و از عمق وجودش، نشانههای کرامت و بزرگی نمایان شد.