غزل شمارهٔ ۲۰۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد جدایی و عشق بی‌پایان سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که بدون محبوبش هرگز آرامش ندارد و نصیحت‌ها و عقل را کنار می‌گذارد. دل او در فراق محبوبش بی‌قرار است و هیچ کس نمی‌تواند مانند او را در زندگی پیدا کند. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که اگرچه همه چیز را گفته و انجام داده، اما همچنان دلش در انتظار محبوب خود است و نمی‌تواند به آرامش برسد. او تبعیت و تسلیم خود را نسبت به معشوق بیان می‌کند و در نهایت، آرزوهای خود را در نبود محبوبش ناکام می‌بیند.
بی تو دل من دمی قرار نگیردپند نصیحت کنان به کار نگیرد
هوش مصنوعی: دل من بدون تو هیچ آرامی ندارد، هرچقدر هم که نصیحت کنم و خودم را مشغول کنم، فایدهای ندارد.
هر چه در امکان عقل بود بگفتیماین دل شوریده اعتبار نگیرد
هوش مصنوعی: هر آنچه را که عقل به آن دست یابد و بیان کند، گفتیم، اما این دل پراضطراب به هیچ وجه مورد اعتبار نیست.
داد من امروز ده، که روز ضرورتیار نباشد که دست یار نگیرد
هوش مصنوعی: امروز به من کمک کن و بدهکارم باش، زیرا روزی ممکن است به کمک کسی نیاز داشته باشم که در آن زمان یارم نباشد و نتوانم از او کمک بگیرم.
صید توام، ترک من مگیر، که دیگرصید چنین کس به روزگار نگیرد
هوش مصنوعی: من شکار تو هستم، مرا رها نکن، زیرا دیگر هرگز نمیتوان چنین شخصی را یافت که شکار کند.
روز نباشد که در فراق رخ توروی من از خون دل نگار نگیرد
هوش مصنوعی: هر روزی که در غیبت چهره تو سپری شود، من به خاطر اندوهی که دارم، نمیتوانم نقاشی زیبایی از دل خود بر روی کاغذ بزنم.
بر سر من گر تو خاک راه ببیزیاز تو دلم ذره‌ای غبار نگیرد
هوش مصنوعی: اگر بر سر من گرد و غبار راه قدم بگذاری، دل من از عشق تو حتی ذره‌ای آلودگی نخواهد گرفت.
هر چه بخواهی بکن، که بندهٔ منقادحکم خداوند خویش خوار نگیرد
هوش مصنوعی: هر چیزی که بخواهی انجام بده، زیرا کسی که مطیع و فرمانبردار خداست، هیچگاه ذلیل نخواهد شد.
رنج کش، ای اوحدی، که بی‌المی کسآرزوی خویش در کنار نگیرد
هوش مصنوعی: ای اوحدی، تو که رنج میکشی، بدان که هیچ کس نمی‌تواند آرزوی خود را بدون درد و زحمت به دست آورد.
طالب وصلی، که بردبار نباشدبوسه از آن لعل قند بار نگیرد
هوش مصنوعی: کسی که خواهان وصال محبوب است و صبر ندارد، نمی‌تواند از بوسهای که همچون لعل و قند شیرین است، بهرهمند شود.