غزل شمارهٔ ۲۱۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی است که وجود دارد و احساسات عمیق نسبت به محبوب را بیان می‌کند. شاعر از اسب دلبری صحبت می‌کند که همچون گوی نقره‌ای در بازی چوگان می‌درخشد. او به ستایش محبوب می‌پردازد و اشاره می‌کند که چطور عشق او پرده‌های مختلفی را در برابر چشمانش میسازد. شاعر همچنین به مشکلاتی که در راه عشق وجود دارد اشاره می‌کند و می‌گوید که محبوب با زیبایی و زلف بلندش دل‌ها را می‌رباید. همچنین، یکی از مضامین شعر این است که حتی اگر محبوب سایه‌ای بفرستد، باز هم ارزش آن بسیار زیاد است و درخت بلند قامت دوست به این سایه نیاز دارد. در کل، شعر پر از احساسات عاشقانه و تحسین زیبایی است.
رخش، روابود، ار اسب دلبری تازدکه گوی سیم به چوگان مشک می‌بازد
هوش مصنوعی: اگر اسب زیبایی با ناز و کرشمه براند چون اینکه گوی نقره‌ای به چمن میکوبد.
ز ذره بیشترندش کنون هوادارانسزا بود که دل از مهر ما بپردازد
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که افرادی که اکنون بیشتر از یک ذره به او علاقمندند، شایستهاند که دل خود را از عشق ما جدا کنند.
چه پردها بدرانید عشق او برما!نگه کنیم دگر تا: چه پرده میسازد؟
هوش مصنوعی: عشق او پردهها را از روی ما کنار زده است! حالا باید نگاه کنیم که او چه پردهای برای ما میسازد؟
به دست کوته ما این گرو نشاید بردز زلف او که درازست وتیر دریازد
هوش مصنوعی: ما با دست کوتاه خود نمیتوانیم این گره را باز کنیم، زیرا زلف او بسیار بلند و پیچیده است.
میان ما سخنی چند اندرونی رفتزبان چو شمع ببر، تا برون نیندازد
هوش مصنوعی: میان ما چند حرف پنهانی رد و بدل شد، زبان مانند شمع بسوز، تا اینکه چیزی به بیرون نریزد.
بسی که از دهن او شکر شود در تنگز شرم او نه عجب گر نبات بگدازد
هوش مصنوعی: بسیاری از افراد از کلام شیرین او لذت میبرند، ولی اگر او در برابر این محبت احساس خجالت کند، جای تعجب ندارد که فرهنگ و طبیعت نیز تحت تأثیر قرار بگیرد و به نوعی تغییر کند.
چه کم شود ز درخت بلند قامت دوست؟به کار اوحدی ار سایه‌ای بر اندازد
هوش مصنوعی: اگر درخت بلند و با عظمت دوستی سایهاش را براندازد، چه اتفاقی میافتد؟ در واقع، این کار به هیچ چیز از ارزش و وجود او نمیکاهد.