غزل شمارهٔ ۲۱۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات عمیق خود از عشق و غم می‌پردازد. او از درد و رنج ناشی از عشق سخن می‌گوید و به سوار (نماد معشوق) که دلش را با دیدن خود می‌شکند، اشاره می‌کند. در عزلت خود به سر می‌برد و ناگهان یار وارد زندگی‌اش می‌شود و همه چیز را برهم می‌زند. دلش مدت‌ها در انتظار بوده و اکنون با شعله عشق روشن می‌شود. او با توصیف زیبایی‌های معشوق خود، عشق را به عنوان عاملی قوی می‌داند که تمام دردها و زخم‌ها را به حاشیه می‌برد. به طور کلی، این شعر نمایانگر عشق و تأثیر عمیق آن بر روح و دل انسان است.
دیگر مرا به ضربت شمشیر غم بزدفریاد ازین سوار، که صید حرم بزد!
هوش مصنوعی: دیگر نمیتوانم تحمل کنم، درد و غم به من ضربه می‌زند. از این سوار فریاد میزنم، که به حریم من حمله کرده و مرا آسیب می‌زند!
عزلت گزیده بودم و کاری گرفته پیشیارم ز در درآمد و کارم به هم بزد
هوش مصنوعی: من به گوشهنشینی پرداخته بودم و در پی انجام کاری برای محبوبم بودم که ناگهان از در وارد شد و همه چیزم به هم ریخت.
دم در کشیده بود دل من ز دیر بازآتش در اوفتاد به جانم، چو دم بزد
هوش مصنوعی: دل من از مدت‌ها پیش آرامش نداشت و با هر نفسی که کشیدم، مثل اینکه آتش در وجودم شعلهور شد.
درویش را ز نوشت شاهی خبر نشدتا روزگاز نوبت این محتشم بزد
هوش مصنوعی: درویش تا زمانی که نوبت به این شخصیت محترم رسید، از خبر شاهی بیخبر ماند.
چون دیده بر طلایهٔ حسنش نظر فگندعشقش به دل در آمد و حالی علم بزد
هوش مصنوعی: به محض اینکه نگاهش به زیبایی او افتاد، عشقش به دلش راه پیدا کرد و حالتی شگفتانگیز به او دست داد.
هی نیزهٔ ستیزه که مریخ راست کردشمشیر خوی او همه را چون قلم بزد
هوش مصنوعی: ای نیزهٔ جنگی که مریخ آن را به ستیز برانگیخت، شمشیر او همه را مانند قلم بزد.
صد بار چین طرهٔ پستش ز بوی مشکبر دست باد قافلهٔ صبح دم بزد
هوش مصنوعی: صد بار موهای نرم و تابدار او به خاطر بوی خوش مشک در دست باد صبحگاهی قرار گرفت و صبح را سرشار از عطر و زیبایی کرد.
آیینهٔ دو عارض او از شعاع نوربسیار سنگ طعنه که بر جام جم بزد
هوش مصنوعی: چهرهی او مانند آینه است که به خاطر تابش نور زیاد، زیباییاش را به نمایش میگذارد، همانطور که سنگی به جام جمشید زخم می‌زند.
گفتم که: بر دلم نکند جور و هم بکردگفتا: بر اوحدی نزنم زخم و هم بزد
هوش مصنوعی: گفتم که دلم را آزاری نمیدهد و او هم گفت: بر کسی که و به او دست نزن، زخم نخواهم زد.