غزل شمارهٔ ۳۰۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسی عمیق و دردناک صحبت می‌کند که به خاطر عشق و دلبستگی به شخصی دچار شده است. او بیان می‌کند که برای محبوبش، همیشه آماده است و حاضرم سختی‌ها را تحمل کند، اما به نظر می‌رسد محبوب هیچ توجهی به احساسات او ندارد. او این موضوع را به تلخی توصیف می‌کند و می‌گوید دیگران هم از وضعیت او آگاهند و از آن متأثرند. همچنین، شاعر از ناتوانی در تغییر رفتار محبوب و بی‌توجهی او به نصیحت‌ها و دردهایش حرف می‌زند. در نهایت، شعر نشان‌دهنده ناامیدی و درد عاطفی ناشی از عشق بی‌پاسخ است.
دل به کسی سپرده‌ام کو همه قصد جان کندکام کسی روا نکرد، اشک بسی روان کند
هوش مصنوعی: دل را به کسی سپرده‌ام که تنها تلاشی برای کشتن من دارد و هیچگاه نخواسته برای کسی خوشحالی و رضایت ایجاد کند، اما به راستی اشکهای زیادی را به خاطر من سرازیر می‌کند.
هر که بدید کار ما وین رخ زرد زار ماگفت که: در دیار ما جور چنین فلان کند
هوش مصنوعی: هر کس که کار ما را دید و این چهره زرد و نزار ما را مشاهده کرد، گفت که در سرزمین ما کسی به این شكل و وضعیت عمل می‌کند.
حجت بندگی بدو، دارم از اعتراف خودبی‌خبرست مدعی، هر چه جزین بیان کند
هوش مصنوعی: من در برابر او دلیل و نشانهای از بندگی دارم، اما آن مدعی که خود را در حجاب آورده، از اعتراف من بیخبر است و هر چه غیر از این بگوید، حقیقت ندارد.
گفت:وفا کنم، دلا، هر چه بگوید آن پریبر همه گوش کن ولی این مشنو که آن کند
هوش مصنوعی: گفت: ای دل، من به آن پری وفا میکنم و هرچه او بگوید را گوش میدهم، اما این را نشنیده بگیر که او چه کارهایی انجام میدهد.
زلف دراز دست را بند نهاد چند پیور بخودش فرو هلد بار دگر چنان کند
هوش مصنوعی: زهی زلف دراز و زیبا که دست را در بر گرفته و چند بار خود را به آن میساید، بار دیگر نیز به همین حالت ادامه میدهد.
من سخن جفای او با همه گفته‌ام، ولیپند نگیرد اوحدی، تا دل و دین در آن کند
هوش مصنوعی: من از بدرفتاری او با همه صحبت کردهام، اما اوحدی نمیآموزد و همچنان دل و ایمانش را به آن معطوف می‌کند.