غزل شمارهٔ ۳۰۳
هوش مصنوعی: شعر به احساسات عمیق و ناتوانی عاشق در برابر محبوبش می‌پردازد. شاعر از بوسه‌ای که از محبوبش تمنا می‌کند، سخن می‌گوید و نگران جفایی است که از طرف او نخواهد شد. او احساس می‌کند با وجود تمام دردها و مصائب، هیچ‌کس به او توجه نمی‌کند و از بی‌توجهی و بی‌محلی محبوبش رنج می‌برد. در نهایت، شاعر از کسی نمی‌خواهد که احساساتش را درک کند، بلکه نگران این است که عشقش را به طور کامل از دست بدهد.
دلم از لعل تو یک بوسه تمنا نکندکه جفای تو مرا دیده چو دریا نکند
هوش مصنوعی: دل من دیگر نیازی به یک بوسه از تو ندارد، چراکه رفتار ناپسند تو باعث شده که حتی دریا هم بیاحساس و بیجان شود.
این چنین بیدل و بیچاره که ماییم امروزکس ندانم که جفا داند و بر ما نکند
هوش مصنوعی: ما امروز آنقدر در رنج و بیتابی به سر میبریم که هیچ‌کس نمیداند چگونه به ما ظلم می‌کند و این جفا را بر ما روا میدارد.
بوسه‌ای گر بربودم ز لبت طیره مشوچون کسی تنگ شکر یابد و یغما نکند؟
هوش مصنوعی: اگر بوسه‌ای از لبت بگیرم، دلگیر نشو، چون کسی که شکر شیرین را میبیند و آن را نمیبرد؟
نیست تشویشم از آن کس که کند خو و اتوهمه تشویشم از آنست که خووا نکند
هوش مصنوعی: من از کسی که عادت به آرامش و سکون دارد، نگران نیستم؛ نگرانی من از این است که کسی نتواند راحت باشد و دچار آشفتگی شود.
در غمت زانکه شکایت کند اندیشه مدارزان بیندیش که غم بیند و پیدا نکند
هوش مصنوعی: در غم تو، به شکایت فکر نکن، بلکه به این بیندیش که غم را فقط احساس می‌کند و نمیتواند آن را به وضوح نشان دهد.
چشم ترک تو همان روز که من دیدم عقلگفت بگریز، که مستست و محابا نکند
هوش مصنوعی: وقتی چشمان زیبای تو را دیدم، عقل به من هشدار داد که دور شوم، زیرا تو مرا به انحطاط و خواب غفلت میکشانی و دیگر نمیتوانم خود را مدیریت کنم.
دوش گفتم که: بیوشم غم عشقت، دل گفت:اوحدی،گریه نگه‌دار، که رسوا نکند
هوش مصنوعی: دیشب به خودم گفتم که دیگر غم عشق تو را فراموش کنم، اما دلم گفت: اوحدی، صبر کن و گریه کن، تا به خاطر این احساس رسوا نشوی.