غزل شمارهٔ ۳۲۴
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر "اوحدی" بیانگر عواطف عمیق و رنج‌هایی است که ناشی از عشق و جدایی است. شاعر به وفاداری به عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که باوجود درد و رنج، عشق در قلبش باقی خواهد ماند. او به غم ناشی از دوری معشوق اشاره می‌کند و از احساساتش می‌گوید که همچنان دلش با یاد او مملو از اشک و غم است. در کل، این شعر نشان‌دهنده‌ی وفاداری و طاقت‌فرسایی در برابر عشق و چالش‌های آن است.
همیشه تا تن من برقرار خواهد بودبه کوی عشق دلم را گذار خواهد بود
هوش مصنوعی: هر زمانی که جسد من وجود داشته باشد، دل من در مسیر عشق خواهد بود.
سرم به خاک بپوسید و آتش غم دوستدر استخوان تن من به کار خواهد بود
هوش مصنوعی: سربه خاک میگذارم و غم عشق او مثل آتش در وجودم باقی خواهد ماند.
بتا، بدور غم خویش کشته گیر مراجنایت تو اگر زین شمار خواهد بود
هوش مصنوعی: ای معشوقه، اگر تو غم من را فراموش کنی، گناه بزرگی کردهای که باید به آن توجه کنی.
ز بهر کشتن من چرخ تیز می‌بینمکه باستیزهٔ چشم تو یار خواهد بود
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که در این دنیا تنها به خاطر کشتن من، زمان و روزگار با دقت و تیزی به من نگاهی دارد و در واقع، میبیند که وجود تو برای یاریم انتظار میکشد.
بلای عشق تو خوش کرده‌ایم با دل خودبه بوی آنکه خزان را بهار خواهد بود
هوش مصنوعی: ما عشق تو را با دل خود تحمل کرده‌ایم، به امید اینکه روزی خزان به بهار تبدیل خواهد شد.
دلم ز هجر تو اندر حساب داشت غمیگمان که برد که چندین هزار خواهد بود؟
هوش مصنوعی: دل من به خاطر دوری تو حساب کرده بود که چه اندازه غم خواهد داشت، گمان میکرد که این غم بسیار زیاد خواهد بود.
بیا، که تا نبود پیشت اوحدی را بارهمیشه دیدهٔ او اشکبار خواهد بود
هوش مصنوعی: بیار تا پیش از اینکه اوحدی به دیدار تو نیاید، همیشه چشمانش از اشک پر خواهد بود.