غزل شمارهٔ ۳۵۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم جدایی از معشوقش صحبت می‌کند. او به شدت تحت تأثیر این جدایی است و می‌گوید که بدون محبوبش، دل و جانش در turmoil قرار می‌گیرد. درد دلش هر روز بیشتر و عمرش در غم هجران سپری می‌شود. او به تاریکی شب اشاره می‌کند و می‌گوید که نور وجود محبوبش مانند شمعی است که در این شب تاریک به سحر نزدیک می‌شود. همچنین، شاعر از راز دلش سخن می‌گوید و می‌افزاید که بیان احساسات عاشقانه‌اش به طور ناخواسته دیگران را خبردار می‌کند. در آخر، او بیان می‌کند که درد و رنج عشق باعث سوختن دلش شده و او به شدت تحت فشار قرار دارد.
بی‌تو دل و جان من زیر و زبر می‌شوددم به دمم درد دل بیش و بتر می‌شود
هوش مصنوعی: بدون تو، قلب و جانم هر لحظه در هم میریزد و به شدت آشفته می‌شود. درد دل من هر روز بیشتر و بیشتر می‌شود.
عمر به سر شد مرا در غم هجران توتا تو نگویی: مرا بی‌تو به سر می‌شود
هوش مصنوعی: عمر من به پایان رسید و در درد جدایی تو گذشت، اما تو هرگز نگفتی که بی‌تو زندگی برایم ادامه دارد.
از رخ چون شمع خود روشنییی پیش توکین شب تاریک ما دیر سحر می‌شود
هوش مصنوعی: از چهرهی زیبا و درخشان تو، روشنیای همچون شمع برمیآید که این شب تاریک و طولانی ما را روشن می‌کند و امیدوارم که سحرگاه زودتر فرارسد.
چند بپوشیدم این راز دل و خلق رااز سخن عاشقان زود خبر می‌شود
هوش مصنوعی: مدتهاست که این راز دل را پنهان کردهام، اما بهزودی مردم از حال عاشقان باخبر میشوند.
هر چه تو خواهی بگوی، کین همه دشنام تلخچون به لبت می‌رسد شهد و شکر می‌شود
هوش مصنوعی: هر چه دلتان میخواهد بگویید، چون وقتی این دشنامهای تلخ به زبان شما میآید، شیرین و خوشایند می‌شود.
گر نه دل اوحدی سوخته‌ای، هر دمشسینه چه جان می‌کند، دیده چه تر می‌شود؟
هوش مصنوعی: اگر دل اوحدی آتشین و سوخته نباشد، چرا هر لحظه سینهاش اینقدر جان میکشد و چشمانش چقدر اشک میریزند؟