غزل شمارهٔ ۳۶۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد جدایی و انتظار برای معشوق گفتگو می‌کند. او هر لحظه از هجران دچار رنج و زخم می‌شود، اما همچنان امیدوار است که روزی عشق به بار بنشیند. دوستانش از او می‌خواهند عاقل باشد و کاری کند، اما شاعر در حالتی آشفته نمی‌داند چه باید بکند. او به شدت به یاد معشوقش است و می‌گوید حتی اگر معشوق صد بار به او توجه کند، باز هم باید از این محبت بپرهیزد زیرا ممکن است بارش سنگین باشد. شاعر شب‌ها به انتظار معشوق چشم به راه است و می‌ترسد خوابش ببرد در حالی که لحظه‌های خوشبختی در حال گذر است. در نهایت، به خود و دیگران توصیه می‌کند که باید در تلاش باشند تا به معشوق برسند و نباید در انتظار نشسته و بی‌تحرک بمانند.
برین دل هر دم از هجر تو دیگر گونه خار آیدولی امید می‌دارم که روزی گل به بار آید
هوش مصنوعی: دل من هر لحظه از دوری تو به شکلهای مختلفی حسرت و غم را تجربه می‌کند، اما همچنان امیدوارم که روزی شکوفهها و زیباییها به زندگیام بازگردد.
رفیقان هر زمان گویند: عاقل باش و کاری کنخود از آشفته‌ای چون من نمیدانم چه کار آید؟
هوش مصنوعی: دوستان همیشه به من میگویند: عاقل باش و کاری انجام بده. اما من که خودم درگیر مشکلات هستم، نمیدانم چه کار باید بکنم.
ز تیر خسروان مجروح گردند آهوان، لیکنبدین قوت نپندارم که زخمی بر شکار آید
هوش مصنوعی: آهوان از تیر بالای پادشاهان آسیب میبینند، اما به این قدرت فکر نمیکنم که زخمی بر شکار بیفتد.
ز سودای کنار او کنارم شد چو دریایینه دریایی که رخت من ز موجش با کنار آید
هوش مصنوعی: از شدت دلمشغولی به وصال او، حالتی پیدا کردهام که مثل دریا هستم، اما نه دریای آرامی که بتوانم در آن کنار بیایم و از تلاطم امواجش نجات پیدا کنم.
گر او صدبار بر خاطر پسندد، راضیم لیکنبدان خاطر نمیباید پسندیدن که بار آید
هوش مصنوعی: اگر او صد بار هم در دلش خوشایند باشد، من راضیام، اما نباید به خاطر این خوشایندی، کارهایی انجام شود که بعدها برایم دشوار و سنگین گردد.
همه شب ز انتظار او دو چشمم باز و می‌ترسمکه خوابم گیرد آن ساعت که دولت در گذار آید
هوش مصنوعی: در تمام شب، به امید او چشمانم را باز نگه می‌دارم و نگرانم که مبادا خوابم ببرد در لحظهای که خوشبختی به سراغم بیاید.
بکوش ای اوحدی یک چند، اگر مقصود میجوییکسی کش پای رفتن هست ننشیند که یار آید
هوش مصنوعی: کوشش کن و برای رسیدن به مقصودت تلاش کن. اگر کسی منتظر یاری است، باید بداند که نمیتواند در جا بماند و باید راه بیفتد.