غزل شمارهٔ ۳۶۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عاشقانه و اندوه شاعر پرداخته است. شاعر در سحرگاه به یاد دلدارش می‌افتد و دلش پر از شوق می‌شود. او از دیگران می‌خواهد که از حال و هوای این شب و تأثیر دلدار آگاه باشند. شاعر به تحویل احساسی خود اشاره کرده و می‌گوید که گریه‌هایش به شکل سیل در آمده‌اند. او با اشاره به ناتوانی‌اش در رفع اندوهش، خضوع و ارادتش را نسبت به معشوق نشان می‌دهد و در نهایت از اوحدی، شاعر بزرگ، نقل قول می‌کند که بیانگر تأسف و رنج دل او در این زمانه است.
سحر گه چون نسیم زلف آن دلدار می‌آیددرخت شوقم از برگش به برگ و بار می‌آید
هوش مصنوعی: صبح هنگام، مانند نسیمی ملایم که از زلف محبوب به مشام میرسد، شوق و محبت در دل من جوانه میزند و احساس سرزندگی و نشاط به من می‌دهد.
ز توفان خفتگان کوچه را آگاه دار امشبکه سیل گریهٔ این دیدهٔ بیدار می‌آید
هوش مصنوعی: امشب به کسانی که در خواب هستند خبر بده که یک سیل از اشکهای من در حال آمدن است.
حروف نامه‌ام بی‌نقطه آن بهتر که از چشممبسست این قطره‌های خون که بر طومار می‌آید
هوش مصنوعی: بهتر است که حروف نامه‌ام بی‌نقطه باشد تا اینکه این قطره‌های خون از چشمانم بر روی کاغذ بریزند.
نمی‌آید ز من کاری درین اندوه و سهلست اینگر آن دلدار شهر آشوب من در کار می‌آید
هوش مصنوعی: من در این دلتنگی و غم هیچ کاری از دستم برنمیآید و اگر دلبر من که باعث آشفتهام برای کمک بیاید، اوضاع آسانتر خواهد شد.
نگارینا، به خاک آستانت فخرها دارمنمیدانم چرا از من چنینت عار می‌آید؟
هوش مصنوعی: ای زیبای من، به خاطر اینکه در برابر تو خاک پای تو را با افتخار میبوسم، نمیفهمم چطور ممکن است تو از من خجالت بکشی؟
اگر بیچاره‌ای نزد تو می‌آید، مکن عیبشکمندش چون تو در خود میکشی ناچار می‌آید
هوش مصنوعی: اگر فردی در حالتی بد یا بیچاره به پیش تو می‌آید، نباید او را به خاطر عیبهایش سرزنش کنی؛ زیرا خود تو نیز در درونت مشکلات و عیبهایی داری که او را به نزد تو میکشاند.
مپرس از اوحدی حال نماز و صوم و قراییکه مسکین این زمان از خانهٔ خمار می‌آید
هوش مصنوعی: از اوحدی حال روزه و نماز نپرس، چرا که این بیچاره در این زمان از خانهٔ میخانه بیرون می‌آید.