غزل شمارهٔ ۳۷۳
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عاشقانه و درد و رنج ناشی از دوری معشوق می‌پردازد. شاعر از معشوق می‌خواهد که به او رحم کند و به او توجه کند، زیرا دوری او باعث شده که درد دلش به حدی برسد که همه جا درباره‌اش صحبت شود. او به یاد می‌آورد که عشقش چقدر او را تحت تأثیر قرار داده و حتی خواب و خیال او را تحت الشعاع قرار داده است. در نهایت، شاعر می‌گوید که هرچند راز دلش را پنهان کرده، اما داستان عشقش همه جا پیچیده و شنیده می‌شود.
باز پیوند، که دوری به نهایت برسیدچارهٔ درد دلم کن، که به غایت برسید
هوش مصنوعی: دوباره به هم بپیوندیم، زیرا دوری به نهایت میرسد. برای درد دلم چارهای بیاندیش، تا به انتها برسد.
هیچ بر من نکنی چشم عنایت از خشمتا دگر بار به گوشت چه حکایت برسید؟
هوش مصنوعی: مرا به خاطر خشم خود نادیده نگیر، تا ببینم در دفعه بعد به تو چه ماجرایی میگویم.
رحمتی کن، که ز هجران تو حال دل منقصه‌ای شد، که به هر شهر و ولایت برسید
هوش مصنوعی: ای مهربان، به من لطف کن، چرا که فراق تو، حال قلبم را به داستانی تبدیل کرده که در هر مکان و هر دیاری که برود، از درد و غم آن سخن می‌گوید.
جان همی دادم اگر زانکه خیال تو نه زودیاد می‌داد دل من که عنایت برسید
هوش مصنوعی: من جانم را فدای تو میکنم، زیرا خیال تو هرگز به من اجازه نمیدهد که دل من به مهربانی تو فکر کند.
خط سبز تو مرا در خطر انداخته بودبوی آن زلف سیاهم به حمایت برسید
هوش مصنوعی: رنگ سبز تو باعث شده بود که در وضعیت خطرناک قرار بگیرم، اما بوی موهای سیاه من از طرف تو به کمکم آمد.
خبرت نیست که در عشق تو از دشمن و دوستبر من خسته چه بیداد و جنایت برسید؟
هوش مصنوعی: تو خبر نداری که در عشق تو چقدر از طرف دشمنان و حتی دوستان بر من ظلم و ستم رفته است.
اوحدی راز دل خویش بپوشید ولیهمه آفاق حدیثش به روایت برسید
هوش مصنوعی: اوحدی دل خود را پنهان کرد، اما داستانش به گوش همه جا رسید.