غزل شمارهٔ ۴۷۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات و رازهای درونی خود می‌پردازد. او اشاره می‌کند که مسایلش را از دیگران پوشیده نگه داشته و در عین حال، عشق و محبت به دوستش را در دل و جان خود جا داده است. این عشق آنقدر عمیق است که حتی در سکوتش نیز بیانگر شکیبایی و دلتنگی‌اش است. شاعر همچنین به تضاد بین ظاهر و باطن اشاره می‌کند و می‌گوید که قالب و قلبش تنها خیال‌هایی هستند که به آن‌ها معتقد است. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر دوستی از او خنجر هم بکشد، او همچنان به خاطر عشقش در برابر آن ایستادگی می‌کند، چون این عشق برای او بسیار ارزشمند است.
فاش گشت آن ماجری، کز مرد و زن پوشیده‌امسر به سر گفتند آن کو تن به تن پوشیده‌ام
هوش مصنوعی: ماجرایی که تا به حال از مرد و زن پنهان نگه داشته بودم، حالا به طور واضح و آشکار فاش شده است. همه میگویند آن کسی که به طور کامل با او در ارتباط بودهام.
دوست تا احوال ما بشنید رحمت کرد و لطفخود حدیثی گفتنی بود این که من پوشیده‌ام
هوش مصنوعی: دوست که احوال ما را شنید، رحمت خودش را نثارت کرد و لطفی کرد که داستانش قابل گفتن بود، اما من آن را پنهان کردهام.
چون مرا خاموش بینی از شکیبایی، بدانکنالهای سر به مهر اندر دهن پوشیده‌ام
هوش مصنوعی: وقتی مرا ساکت و آرام میبینی، بدان که در دل من نالههایی نهفته است که به خاطر راز و سکوتی که دارم، نمیتوانم بیان کنم.
قالب و قلبم خیالی در خیالی بیش نیستخود ندانم بر چه چیز این پیرهن پوشیده‌ام؟
هوش مصنوعی: در دل و وجودم جز توهّم و خیال چیزی نیست و خودم هم نمیدانم چه چیزی باعث شده که این لباس را به تن داشته باشم.
یاد او را بر دل و دل را به جان پیوسته‌اممهر او در جان و جان اندر بدن پوشیده‌ام
هوش مصنوعی: من همیشه یاد او را در دلدارم و دل را به جانم متصل کردهام. محبت او در جان من است و جانم در بدنم نهان است.
من که از دشمن سخن گویم، تامل کن که چونماجرای دوست را زیر سخن پوشیده‌ام؟
هوش مصنوعی: من وقتی از دشمن حرف میزنم، فکر کن چقدر درباره داستان دوست سکوت کردهام و چیزی نگفتهام.
اوحدی، گر دوست خنجر میکشد دستش مگیرگو: بزن، کز بهر شمشیرش کفن پوشیده‌ام
هوش مصنوعی: اگر دوستت به تو خیانت کند و شمشیر به دست گیرد، دستش را نگیر و بگذار به کارش ادامه دهد؛ چرا که من برای نبرد با او آمادهام و خود را مهیای مرگ کردهام.