غزل شمارهٔ ۴۷۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دردهای ناشی از آن است. شاعر در توصیف حالت خود می‌گوید که برای عشق معشوق، جان و تن را در عذاب انداخته و در تلاش است که خواب و آرامش را از دست بدهد. او به شدت به معشوق دل بسته و از نبود او ناراحت است، به گونه‌ای که حتی خواب را نمی‌تواند بی‌او ببیند. شاعر از ترس گذر عمر و از دست رفتن عشق، درپی وصال معشوق است و عشق و عشق‌ورزی او را با درد و رنج توصیف می‌کند. در پایان، اشاره به اینکه اوحدی چگونه با عشق و در جواب سوالاتش دست و پنجه نرم کرده، اوضاع عاطفی و روحیه شاعر را تکمیل می‌کند.
تا دل اندر پیچ آن زلف به تاب انداختمجان خود در آتش و تن در عذاب انداختم
هوش مصنوعی: در حالی که در دام زلف کسی گرفتار شدم و دل در عشق او به تحیری افتادم، جانم را در آتش عشقش سوزاندم و تنم را در رنج و عذاب انداختم.
خود زمانی نیست پیش دیدهٔ من راه خواببس که این توفان خون در راه خواب انداختم
هوش مصنوعی: دیدهٔ من نمی‌تواند خواب ببیند، چرا که این توفان خون مانع خواب شده است.
تا نپنداری که دیدم تا برفتی روی ماهیا به مهر دل نظر بر آفتاب انداختم
هوش مصنوعی: نگذار تصور کنی که در غیاب تو، زیباییات را فراموش کردهام یا به جای تو، به چیزی دیگر دل بستم.
از شتاب عمر می‌ترسد دل من، خویش رازان بجست و جوی وصل اندر شتاب انداختم
هوش مصنوعی: دل من از سرعت گذر عمر نگران است، به همین خاطر تلاش کردم تا خودم را سریعتر به وصال و ارتباطی عمیق برسانم.
بود خود در عشق تو هم سینه ریش و دل کبابدیگر از هجرت نمکها بر کباب انداختم
هوش مصنوعی: من در عشق تو دلم مانند زغال داغ و سینهام چاکچاک است و از دوری تو بر دردهایم نمک پاشیدهام.
شکر کردم تا در آتش دیدم این دل را چنینزانکه می‌پنداشتم کین دل به آب انداختم
هوش مصنوعی: سپاسگزار شدم وقتی در آتش این دل را دیدم، زیرا تصور میکردم که آن را در آب غرق کردهام.
چون نه مرد آن دهانم، با لب شیرین تواوحدی را در سؤال و در جواب انداختم
هوش مصنوعی: من به دلیل نداشتن شجاعت لازم، نتوانستم به طور مستقیم با تو صحبت کنم و به همین دلیل اوحدی را در تبادل سوال و جواب با خود مشغول کردم.