غزل شمارهٔ ۵۰۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تأملاتی درباره وجود و خودشناسی می‌پردازد. او به این نکته اشاره می‌کند که در دوران زندگی‌اش مدتی در حال کار و تفکر درباره خود بوده و در عین حال به ارتباطاتش با دیگران و یاران نیز توجه دارد. شاعر می‌گوید که اگرچه در جست‌وجو و دیدار دیگران بوده است، اما همیشه در بزنگاه‌ها و لحظات زندگی خود، خودِ واقعی‌اش را فراموش نکرده و از آن جدا نبوده است. او تأکید می‌کند که در نهایت همه آنچه را که تجربه کرده، بازتابی از درون خود اوست و به این ترتیب، به نوعی با خودآگاهی و ارتباط عمیق با درونش می‌رسد.
مدتی من به کار خود بودمبا خود و روزگار خود بودم
هوش مصنوعی: مدتی به کارهای خود مشغول بودم و با شرایط و اوضاع زندگیام سر و کار داشتم.
صورتی چند نقش می‌بستمگر چه صورت نگار خود بودم
هوش مصنوعی: اگرچه من خودم زیبا و نقش و نگار هستم، اما میتوانستم چهرههای مختلفی را به تصویر بکشم.
به دیدار کسان شدم ناگاهگر چه هم در دیار خود بودم
هوش مصنوعی: به طور ناگهانی با افرادی ملاقات کردم، حتی اگر در سرزمین خودم بودم.
بدر هر حصار می‌گشتمنه که من در حصار خود بودم؟
هوش مصنوعی: در هر دنیایی که سرگردان میشدم، نه این که من در محدودیتهای خودم اسیر بودم؟
سالها یار،یار، می‌گفتمخود به تحقیق یار خود بودم
هوش مصنوعی: سالها به خودم میگفتم که دوست من، محبوب من است، ولی بعد از مدتی به این نتیجه رسیدم که واقعاً او یار من بوده است.
یک شبم یار در کنار کشیدروز شد، در کنار خود بودم
هوش مصنوعی: یک شب یارم در کنارم بود و وقتی صبح شد، هنوز در کنار خودم احساس حضور او را داشتم.
اوحدی پیش من حجاب نشدزانکه خود پرده‌دار خود بودم
هوش مصنوعی: اوحدی به من نشان داد که حجاب یا مانعی بین ما وجود نداشت، زیرا من خودم به تنهایی در حال حفاظت از خودم بودم.