غزل شمارهٔ ۵۲۰
هوش مصنوعی: این متن شعری است از شاعر معروف که در آن احساسات عمیق و غمناکی را درباره دوری از محبوب خود بیان می‌کند. شاعر از درد و رنج ناشی از جدایی با زبان زیبا و تصویری سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که عشق او چنان عمیق است که هیچ چیز دیگری نمی‌تواند توجه او را جلب کند. او در این غم و اندوه تنهاست و اجازه نمی‌دهد که به غیر محبوبش نگاه کند. همچنین به شدت از حال خود آگاه است و در این شرایط نمی‌تواند به عقل و منطق خود رجوع کند. شاعر در پایان از همراهانش می‌خواهد که او را در این حالت رها کنند و او را در غم خود تنها بگذارند.
من از پیوستگان دل غریبی در سفر دارمکه بی‌او آتش اندر جان و ناوک در جگر دارم
هوش مصنوعی: من به کسانی مربوط هستم که دلشان بیگانگی را حس می‌کند و در سفرهایی هستم که بدون او، در درونم آتش میسوزد و درد عمیقی در قلبم دارم.
ز حال خود خبر دارم نکرد آن ماه و زین غصهحرامست ار ز حال خود سر مویی خبر دارم
هوش مصنوعی: من از وضعیت خودم باخبر هستم، اما آن ماه (مقصود محبوب) هیچ توجهی به من ندارد. بنابراین، اگر حتی بخواهم از حال خودم نیز کمی بدانم، این اندوه برایم حرام است.
مرا تا او برفت از در نیامد در نظر چیزیبجز عکس خیال او، که پیش چشم تر دارم
هوش مصنوعی: زمانی که او از پیشم رفت، هیچ چیزی در نظرم نیامد جز تصویر او که همیشه در برابر چشمانم هست.
ز بیم آنکه چشم من ببیند روی غیر اونمی‌یارم که از خلوت زمانی سر بدر دارم
هوش مصنوعی: به خاطر ترسی که از دیدن چهره کسی غیر از او دارم، جرأت نمیکنم که از تنهایی خود خارج شوم.
به حکم آنکه جای او قمر می‌بیند از گردونمن محروم سر گردان عداوت با قمر دارم
هوش مصنوعی: به این خاطر که او جایگاهش را به مانند ماه می‌بیند، من از آسمان دلم محروم هستم و به خاطر دشمنی با او از آرامش دور هستم.
مرا امروز بگذارید همراهان، درین منزلکه من، حال، ز آب دیده سیلی بر گذر دارم
هوش مصنوعی: امروز اجازه دهید در این مکان تنها بمانم، زیرا حالا به قدری اندوهگینم که اشکهایم مانند سیلی در حال سرازیر شدن است.
مپرس، ای اوحدی، کز چه دلت عاقل نمیگردد؟حدیث عقل فردا کن: که امشب دردسر دارم
هوش مصنوعی: ای اوحدی، از من نپرس که چرا دلم عاقل نمیشود. بگذار تا فردا دربارهٔ عقل صحبت کنیم، چون امشب در نگرانی و مشکل هستم.