غزل شمارهٔ ۵۵۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شدت به معشوق خود وابسته است و احساس عمیق عشق و همچنین درد فراق را ابراز می‌کند. او از غم جدایی و تأثیر آن بر خود صحبت می‌کند و هر چند که معشوق می‌گوید به او وفا خواهد کرد، شاعر نمی‌تواند به این راحتی اطمینان کند. عشق او به معشوق چنان قوی است که حتی اگر به هر دلیلی از او دور شود، باز هم نمی‌تواند از او جدا شود. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که در عشقش نیازی به پند و نصیحت دیگران ندارد، زیرا عشق او عمیق‌تر از این حرف‌هاست.
دل خود را به دیدار تو حاجت‌مند میدانمغم هجر تو بنیادم بخواهد کند، میدانم
هوش مصنوعی: دل من به دیدار تو نیاز دارد و میدانم که غم از دست دادن تو باعث میشود که بنیادم، یعنی وجودم، بخواهد دچار مشکلات و سختیها شود.
مرا گویی: سر خود گیر و پایم بسته‌ای محکمعظیم آشفته‌ام، لیکن خلاص از بند میدانم
هوش مصنوعی: تو به من می‌گویی که خودت را کنترل کن و احساس آزادی کن، در حالی که من به شدت آشفته‌ام. اما میدانم که از این بندها میتوانم رها شوم.
لبت پوشیده برد از من دل گمراه و من هرگزحدیث او نمیگویم بکس، هر چند میدانم
هوش مصنوعی: لبت را بپوشان و دل گمراه مرا از خود دور کن، و من هرگز درباره او به کسی چیزی نمیگویم، هرچند که میدانم.
شبم یک بوسه فرمودی که: خواهم داد، لیکن منبه بوسی زان دهن مشکل شوم خرسند، میدانم
هوش مصنوعی: شبت یک بوسه به من وعده دادی، اما من با یک بوسه از آن لبها خوشحال نخواهم شد. این را خوب میدانم.
مرا هر دم ز پیش خود برانی چون مگس، لیکننخواهم رفتن از پیشت، که قدر قند میدانم
هوش مصنوعی: هر لحظه مرا مثل مگس از کنارت دور میکنی، اما من از کنارت نمیروم، زیرا ارزش شیرینی تو را میشناسم.
تو می‌گویی: کزین پس من وفا ورزم، بلی خوبانبگویند این حکایت‌ها و نتوانند ، میدانم
هوش مصنوعی: تو می‌گویی که از این پس به وفاداری خواهم پرداخت، بله خوبان میتوانند از این داستانها بگویند و نتوانند، من این را میدانم.
همه دم، اوحدی، زین پس مده پند و ببین او راکه چونش عاشقم با آنکه خیلی پند میدانم
هوش مصنوعی: هر لحظه نرگس، سعی نکن نصیحت کنی و فقط تماشا کن که چطور به او علاقهمندم، با اینکه خوب میدانم چه باید بکنم.