غزل شمارهٔ ۶۳۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره تجدید دوستی و روابط عاطفی است. شاعر از معشوق خود درخواست می‌کند که با پایان دادن به کینه‌ها و ناراحتی‌ها، دوستی و پیمانی جدید برقرار کنند. او به درد و رنجی که در دل دارد اشاره می‌کند و بر اهمیت خنده و شادی در زندگی تأکید می‌ورزد. شاعر همچنین به زیبایی معشوق و تأثیر او بر زندگی‌اش اشاره می‌کند و خواستار یک رابطه تازه و شاداب است. در نهایت، به یادآوری لحظات خوشی که با معشوق داشته، می‌پردازد و از او می‌خواهد که مجدداً این لحظات را زنده کند.
جانا، به حق دوستی، کان عهد و پیمان تازه کنجان را به رخ دل بازده، دل را ز لب جان تازه کن
هوش مصنوعی: ای عزیز، به خاطر دوستیامان، به ما وعده و پیمانی نو بده. جانت را به دل نشان بده و دل را با لب و حضور خود زنده کن.
از دل برون کن کینه را، صافی کن از ما سینه راآن عادت پیشینه را، پیش آر و پیمان تازه کن
هوش مصنوعی: کینه و دشمنی را از دل بیرون کن و سینهات را از خودخواهی پاک کن. به عادات قدیمیات فکر نکن و یک عهد و پیمان جدید برای خود بساز.
این درد پنهانم ببین، وین محنت جانم ببیناین چشم گریانم ببین و آن روی خندان تازه کن
هوش مصنوعی: این درد و رنجی که در دل دارم را ببین و زحمتی که بر جانم است را درک کن. این چشمان گریانم را تماشا کن و تلاش کن که لبخندی تازه بر چهرهام بنشانی.
تا زلف مشکین خم زدی، آفاق را برهم زدیچون در حریفی دم زدی، رخ با حریفان تازه کن
هوش مصنوعی: زمانی که زلف سیاه و دلفریب خود را به هم تاب دادی، دنیا را دگرگون کردی. حال که با دوستان خود صحبت میکنی، چهرهات را با آنها نو کن.
ای یار نافرمان من وی در کمین جان منای دیدنت درمان من، دردم به درمان تازه کن
هوش مصنوعی: ای دوست نافرمان من، تو نزدیک به جان منی. دیدنت برای من مایهی آرامش و درمان است. لطفاً دردم را تازه کن و بهبود بخش!
با گوی و چوگان،ای پسر، روزی به میدان برگذرهم آب گل رویان ببر، هم خاک میدان تازه کن
هوش مصنوعی: ای پسر، روزی به میدان برو و با خود هم آب زلالی که از چهرهی جوانان میچکد بیاور و هم اینکه خاک میدان را تازه و نرم کن.
چون اوحدی زان تو شد، محکوم فرمان تو شدرخ را، چو مهمان تو شد، در روی مهمان تازه کن
هوش مصنوعی: وقتی اوحدی تحت تأثیر تو قرار گرفت و به فرمان تو درآمد، چهرهاش مانند مهمانی شد که به خانه تو آمده است. حالا چهره او را تازه و دگرگون کن.