غزل شمارهٔ ۶۴۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دوست خود که به کاروانی می‌پیوندد و از شهری به نام "لامکان" بیرون می‌آید، صحبت می‌کند. او پس از تغییر لباس و هویت، به وضعیت‌های مختلفی در می‌آید و به شخصیت‌های معروف مانند "لیلی" و "مجنون" شباهت پیدا می‌کند. دوست با استفاده از مواد مختلفی مانند کافور، زنجبیل، عسل و روغن، معجونی آماده می‌کند که می‌تواند دردها را درمان و زهرها را بی‌اثر کند. اوحدی، که نام شخصی در شعر است، از این معجون می‌چشد و به حالت دیوانگی می‌رسد.
دوست با کاروان کن فیکونآمد از شهر لامکان بیرون
هوش مصنوعی: دوست از شهر ناشناخته و دوری به همراه کاروانی از افراد آمد.
عور گشت از لباس بی‌چونیباز پوشید کسوت چه و چون
هوش مصنوعی: از آنجا که شخص بدون هویت و وجود خود را از دست داده، لباس جدیدی بر تن می‌کند که نشاندهنده حال و روز اوست.
گه بر آمد به صورت لیلیگه در آمد به دیدهٔ مجنون
هوش مصنوعی: گاه چهرهٔ لیلی را میبینم و گاه تصویر مجنون را در چشمانم می‌آید.
گاه مشهور شد به آیت نورگاه مذکور شد به سورهٔ نون
هوش مصنوعی: گاه به عنوان نشانهای از نور شناخته میشود و گاه به نام سورهای که با "نون" آغاز میشود، یاد میشود.
چون به آب و زمین او بر رستریشه و بیخهای گوناگون
هوش مصنوعی: زمانی که ریشهها و پایههای مختلف از آب و زمین به وجود آمدند، رشد کردند و به سرسبزی و زندگی دست یافتند.
پیش کافور و زنجبیل نهادعسل و تین و روغن و زیتون
هوش مصنوعی: در کنار کافور و زنجبیل، عسل و موم، روغن و زیتون نیز قرار گرفته است.
می‌سرشت این چهار جنس بهممدتی چون تمام شد معجون
هوش مصنوعی: این چهار نوع ماده مدتی با هم ترکیب شدند تا زمانی که معجون کامل شد.
دردها را درو نهاد دوازهرها را ازو نبشت افسون
هوش مصنوعی: دردها را با درمانی از بین برد و زهرها را با جادو و افسون نوشت.
اوحدی شربتی از آن بچشیدگشت دیوانه والجنون فنون
هوش مصنوعی: اوحدی کمی از آن نوشید و دیوانه شد، زیرا دیوانگی به شکلی خاص و با ویژگیهای خاصی بروز می‌کند.