غزل شمارهٔ ۶۷۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق ناامیدی و درد شاعر به خاطر فاصله‌اش از محبوبش است. شاعر به خستگی و بیماری خود اشاره می‌کند و می‌گوید که بدون معشوقش، زندگی معنایی ندارد. او تأکید می‌کند که هر خوشی و شادی، بدون وجود معشوق، تنها یک توهم است و از آن لذت نمی‌برد. همچنین، زیبایی‌های دنیا برای او بی‌ارزش به نظر می‌رسند و همه‌چیز به دور از محبوب، مانند خارهایی در گلستان است. این احساس عمیق جدایی و نبود معشوق در تمام ابیات حس می‌شود.
دل من خستهٔ یاریست بی‌توتنم در قید بیماریست بی‌تو
هوش مصنوعی: دل من به شدت دلزده و خسته است و بدون تو، بدنم در گرفتاری و بیماری قرار دارد.
مرا گوییکه: بی‌من جان همی دهکرا خود غیر ازین کاریست بی‌تو؟
هوش مصنوعی: به من بگو که بدون تو جانم را به کسی نمیدهم، آیا غیر از این کاری هست که بدون تو انجام دهم؟
ترا در سر دلازاریست بی‌منمرا با خود دلازاریست بی‌تو
هوش مصنوعی: در ذهن من همیشه یاد تو هست و بدون تو، زندگی برای من سخت و دشوار است.
تو فخری میکنی بر من، چه حاجت؟مرا از خویش خود عاریست بی‌تو
هوش مصنوعی: تو به خود میبالید و بر من افتخار میکنی، اما چه نیازی به این کار است؟ من بدون تو خودم را از دست دادهام.
دلی را شاد پنداری تو، زنهار!مپندار این که پنداریست بی‌تو
هوش مصنوعی: اگر دل کسی را شاد میبینی، مواظب باش! فکر نکن که این شادی واقعی است و بدون تو به وجود آمده است.
فضای هفت کشور بر دو چشممز غم چون چاره دیواریست بی‌تو
هوش مصنوعی: فضای هفت کشور بر دو چشمانم بهخاطر غم و اندوهی که دارم، مانند دیواری است که نبود تو را به شدت احساس میکنم.
هر آن گل کز گلستانی بر آیدبه چشم اوحدی خاریست بی‌تو
هوش مصنوعی: هر گلی که از باغی به وجود بیاید، به نظر اوحدی (شاعر) بیمعنا و خاری است، اگر تو در کنار او نباشی.